LM: Co z tą główną bohaterką? Lata z kwiatka na kwiatek, próbuje różnych układów niczym nastolatka. A to przecież dojrzała kobieta! Skąd w niej tyle energii?

MK: Sądzę, że to nie kwestia wieku, dojrzałości a energii właśnie. Mam taką teorię popartą długimi, nocnymi (umowne) kobiecymi pogaduszkami. Otóż my, kobiety przeżywamy inicjację seksualną czasami dwa razy. Pierwszy raz nie musi być fascynującym przeżyciem erotycznym, dyktowanym ciekawością, lękiem, że wszystkie "już" a ja nie. Drugi raz, to spotkanie się, odkrycie własnej seksualności. Umiejętność czerpania radości z erotyzmu.
Oczywiściem nie wszystkie tak przeżywają. Niektóre z nas, mają wszystko od razu. Gratulacje!
Kobieta, która nie odkryła swojej mocy erotycznej, ulegle "uprawia seks małżeński", jest z reguły słaba, nie wierzy we własne możliwości, wikła się w życie jak w sieć. Kobieta, która spotka, zrozumie swoją seksualność (daj Boże, miłość, mąż) staje się silna wewnętrznie. Moje rozmówczynie mówiły, że to jak miecz Jedi - MOC. Moja bohaterka nie lata, a szuka swojej mocy. W małżeństwie było mdło. W ramionach Grzesia obudziła swoją moc, teraz sprawdza, jak to działa i nie ma to nic wspólnego z wiekiem.
Mężczyźni to inaczej przeżywają. Sądzę, że jak już "posmakuja tego miodu", też sprawdzają jak to działa mniej lub bardziej odważnie. Gosia szuka też miłości. Głębokiej, erotycznej, ciepłej. Na to nie ma mądrych. Mądra i dojrzała Kathrin Hepburn kochała alkoholika Tacye'go, który niespecjalnie mi się podoba jako facet. Moja dojrzałość polega na tym, że ja już nie oceniam! Mogę akceptować lub nie. Nie oceniam. Nie śmiałabym! Każdy z nas to inny kosmos. Są osiemdziesięciolatkowie przeżywający kolejną miłość, jak nastolatki. To piękne!

LM: Jak to jest z pisarstwem? Niektórzy twierdzą, że musi być strasznie nudne, bo jednak wymaga pewnego skupienia, samotności i spędzania wielu godzin nad kartką papieru bądź przed monitorem.

MK: To jest super! Ja i moi bohaterowie, stwarzam ich, powołuję do życia. Kocham ich, nie lubię... To znakomite pole dla wyobraźni emocjonalnej.
Zawsze miałam bujną wyobraźnię. Teraz to kanalizuję. Frapujące, ciekawe doświadczenie. Chyba, że przychodzi "flauta". Boże! Pustka w głowie, pusta kartka - jaka męka!

LM: Jeśli chodzi o literaturę kobiecą, często takie pozycje określa się mianem lektury niewymagającej, kiczowatej, łatwej i przyjemnej. Ja trochę inaczej do tego podchodzę, bo dostrzegam w niej poza luźnym, żartobliwym stylem to, że niesie ona w sobie wartości, mówi o istotnych sprawach. Bo czy tylko poważne, smutne dramaty muszą nieść w sobie jakieś przesłanie?

MK: Jestem empatką. Boli mnie życie. Bieda, nieszczęścia. Pisze o tym Shuty, Oriana, Kuczok, Plath, Jelinek... Ja nie chcę tak. Nie mogę. Zanadto mnie boli nędza, dramat, krzywa psychika, wynaturzenia. Jest też życie zwyczajne, dobre i ciepłe. Nie zasługuje na opis? Niemedialne? Ano tak. Teraz modna jest "Krew, sperma i łzy". Całe nasze życie to literatura kobieca! Cała jego proza, codzienność, sprzątanie, jedzenie, przybijanie desek, mycie samochodu, zazdrość o powodzenie kolegi, operacja halluksów, niesienie drewna do pieca, spojrzenia przez okno, seks.... To wszystko jest prozą kobiecą. Opisywał to Wharton! Budowanie barki, jedzenie szynki pod rozmowę z synem, myśli jakie się ma, gdy sie patrzy na tyjącą i niemłodą żonę (miłe). On jest dla mnie największym, współczesnym pisarzem prozy kobiecej. Powoli przeżuwa chwile. Każdą. Bo to jest życie.
Ja też stenografuję życie. Powoli, powolutku ono płynie. Nudnawe bywa. "Dom nad rozlewiskiem" to nie jest scenariusz Jamesa Bonda. To tylko Gosia i jej życie. Raz to jest pocałunek, raz rosół, raz spadająca gałązka. Nudne? To czytajcie Koontza! On zważy Wam krew! (mnie zawsze!).

LM: Dziękuję za rozmowę!