Zdecydowanie najbardziej znaną książką brazylijskiego prozaika jest "Alchemik", która to powieść przyniosła mu rozgłos na całym świecie i pierwsze miejsca na listach książkowych bestsellerów. Nie trzeba było długo czekać, żeby firma Warner Bros zakupiła prawa do nakręcenia filmu na podstawie powieści. "Alchemik" w szkolnictwie kilku europejskich krajów jest lekturą uzupełniającą, a na deskach wielu teatrów wystawia się sztuki, których scenariusz oparty jest na tej powieści. Opowiada ona historię andaluzyjskiego pasterza, który postanawia zmienić swoje życie i wyrusza w podróż, w celu realizacji swoich pragnień.
"Alchemik" nie jest jedyną książką, która przyniosła popularność Brazylijczykowi. Warto wymienić tu tytuł "Weronika postanawia umrzeć" - powieść o młodej dziewczynie, która znudzona monotonnią dnia codziennego popada w apatię, zażywająć garść tabletek chce zakończyć swój ziemski żywot, cudem zostaje odratowana i trafia do szpitala psychiatrycznego. Trzecia powieść, która ujrzała światło dzienne w Polsce to "Nad brzegiem rzeki Piedry usiadłam i płakałam" - historia miłości dwoja ludzi i trudnego wyboru. Każda kolejna powieść Coelho - czy to wybitnie ciekawa, czy to mniej interesująca - zawsze plasowała się w czołówkach najlepiej sprzedających się książek w wielu krajach. "Piąta góra", "Demon i panna Prym", "Pielgrzym", "Jedenaście minut", "Zahir" oraz zbiór optymistycznych, pokrzepiających myśli i sentencji, zawarty w "Podręczniku wojownika światła".

Zwolennicy twórczości Coelho twierdzą, że wszystkie napisane przez niego pozycje niosą w sobie radość i wielką afirmację życia. W wielu przypadkach działają terapeutycznie - pozwalają uwierzyć we własne siły, przestać się lękać i niepotrzebnie zadręczać; ukazują jak odważnie kroczyć przez życie, dają nadzieję na lepsze jutro. Coelho zwraca uwagę na rzeczy, o których w codziennej bieganinie człowiek nie myśli (albo nie chce myśleć). Bohaterowie jego książek są zwyczajnymi ludźmi, którzy niejednokrotnie zbłądzili w życiu, uosabiają po prostu człowieka - bez względu na wykształcenie, inteligencję, rasę, płeć, wiek. To ludzie uczuciowi, wrażliwi na piękno, dobrzy. Nie jest tak, że wszystko im się udaje, często bowiem przeżywają chwile zwątpień i porażek, jednakże wytrwale dążą do postawionego sobie celu. Czasem im się udaje, czasem nie. Ważne jest to, że podejmują walkę.

Przeciwnicy twórczości brazylijskiego prozaika twierdzą z kolei, że każda kolejna jego książka jest podobna do pozostałych. Wystarczy przeczytać jedną, by poznać wszystkie. Jego powieści zbudowane są liniowo - bystry czytelnik już na samym początku może wywnioskować zakończenie. Prosty styl, zahaczający momentami o prymitywizm. Autor ten pisze o rzeczach, o których pisano wcześniej setki razy - ubiera je tylko w proste słowa, zrozumiałe nawet dla dziecka. A filozofia życiowa prezentowana przez Coelho jest banalna. Jednym słowem lektury mało ambitne.

Tak oto wyglądają wybrane argumenty obu stron. Wiele z nich bardzo kontrowersyjnych, skłaniających do głębszej dyskusji i podjęcia polemiki. W tym momencie pojawia się zasadnicze pytanie, postawione na samym początku tych krótkich rozważań - twórczość genialna, czy raczej kiczowata? Która ze stron ma rację? Zapewne prawda - jak to zwykle bywa - leży gdzieś pośrodku. Żeby jednak ocena była ze wszech miar obiektywna, trzeba choć chwilę poświęcić wartościom, których piewcą jest Brazylijczyk, a dopiero potem spróbować wystawić ocenę.
Miłość, przyjaźń, wiara, honor, godność człowieka to motywy, przewijające się nieustannie w prozie Coelho. Są to rzeczy istotne i bardzo dobrze, że się o nich pisze. To chyba fakt niezaprzeczalny. Tym samym żaden szanujący siebie i innych czytelnik bądź krytyk, nie powinien nazwać twórczości Coelho kiczem.
A styl...otwarcie trzeba przyznać, że do kwiecistych nie należy, ale czy aby tylko on oraz innowacyjność były najważniejsze w literaturze?

Natomiast jest jedno niebezpieczeństwo, które czyha w tzw. psychologii pozytywnego myślenia, do której to grupy zaliczyłbym twórczość Coelho. W ostatnich latach wydaje się dziesiątki, jeśli nie setki poradników uczących jak osiągnąć szczęście w życiu: Carnegie, Albisetti, Murpy, Peale, to tylko niektórzy autorzy tych poczytnych książek. Są to bez wątpienia wartościowe pozycje, ale trzeba uważać, żeby nie popłynąć wraz z nimi za głęboko w ten fantastyczny świat bez jakichkolwiek lęków, stresów, cierpień. Bo życie to nie bajka.