Rok 1966 upływa pod znakiem złotych godów państwa Tolkienów. Jest to jeden z najbardziej udanych okresów ich wspólnego życia; komfort finansowy pozwala im spełniać mniej lub bardziej luksusowe zachcianki, John wreszcie ma więcej czasu, by porozmawiać z Edith o dzieciach i wnukach. Małżonkowie decydują się w tym czasie na rejs po Morzu Śródziemnym; powiew bryzy musiał im przypaść do gustu, wkrótce (1968 r.) decydują się bowiem przenieść do Poole, niewielkiego miasteczka na wybrzeżu, niedaleko Bournemouth. Tolkien, który zawsze był zapalonym piechurem, chodzi teraz regularnie z żona na długie spacery plażą, bądź bulwarami miasteczka. Często przystaje wśród drzew i kwiatów, przytula się do pni.

W marcu, z okazji fetowania rocznicy, odbywa się wystawne przyjęcie w ogrodach Merton College; imprezę uświetnia zorganizowany przez Allen & Unwin koncert Donalda Swanna, który akompaniuje na fortepianie Michaelowi Flandersowi, śpiewającemu pieśni ze Śródziemia. Pamiątką tego zdarzenia jest wydany rok później longplay The Road Goes Ever On, zawierający muzykę pisaną przez Swanna do wyboru pieśni wykonywanych przez Williama Elvina

Na wznoszącej się fali popularności pojawiają się fanziny tolkienowskie takie jak Mythlore, I Palantir, Mythrill, odbywa się również pierwsza Konferencja Tolkienowska (Makato State College, 1966 r.). Pisarza zalewa fala listów od fanów, pisanych w przeróżnych językach, czasem również elfickich (Joy Hill z Allen & Unwin wspomina: „[…] przychodziły trzy razy dziennie przez sześć dni w tygodniu, przychodziły przez lata i nadal przychodzą. Strumyk stał się potokiem, rzeką, powodzią.”).

John nieprzerwanie pracuje nad finalną wersją Silmarilliona jest to jednak – ze względu na ogrom czasu tworzenia i powstałych wersji – praca benedyktyńska. W międzyczasie wydaje Kowala w Podlesia Większego (1967), pierwszy utwór Tolkiena, który powstał od razu w maszynopisie. Uznaje się, że jest on szczególnie głęboko związany z osobą swojego twórcy. Tolkien określa je mianem "opowiadaniem starego człowieka, przepojonego przeczuciem żałoby”. Kowal… okaże się ostatnim napisanym przez pisarza tekstem. John boleśnie odczuwa kurczenie się czasu i wielokrotnie utyskuje, że zbyt wiele spraw odciąga go od pracy, która mimo to nadal posuwa się naprzód.

Całkowita liczba sprzedanych egzemplarzy Władcy Pierścieni osiąga pod koniec lat zawrotną liczbę dziesięciu milionów, co czyni z Johna praktycznie multimilionera. Zachęcony sukcesem godzi się na sfilmowanie swojego opus magnum, do czego jednak nie dochodzi; scenariusz Mortona Grady’ego Zimmermana jest zbyt daleki od ducha oryginału (prawa do filmu kupuje United Artists, następie odkupuje je Tolkien Entertaiment, pod egidą którego Ralph Bakshi rysuje animowanego Hobbita wedle scenariusza Petera S. Beagle’a – scenariusza, dodajmy, luźno powiązanego z powieścią Tolkiena).