Niemniej jednak rozpoczęte przed wojną prace nad Władcą Pierścieni postępują, wprawdzie z przerwami, jednak bez ustanku. Pierwszymi czytelnikami zostają Edith, Christopher i Lewis.

W 1943r. powstaje baśń zatytułowana "Liść, dzieło Niggle'a", która ukazała się drukiem w styczniu 1945 r. w Dublin Review. Koniec wojny zbiega się z sukcesem osobistym Tolkiena – w 1945r. zostaje on profesorem anglistyki w Merton College, jednym z najbardziej prestiżowych kolegiów Oxfordu.

Rodzina przeżyła wojnę w komplecie, choć stan Edith uległ pogorszeniu, a Michael, choć odznaczony Medalem św. Jerzego, wrócił z frontu w stanie silnego szoku pourazowego. Płynność finansowa Tolkienów nadal pozostawała wiele do życzenia; z obawy przed jej utratą John odrzuca propozycję Uniwersytetu Katolickiego w Waszyngtonie, który proponował mu profesurę. Następnie Priscilla z rodzicami przeprowadza się do mniejszego domu w centrum miasta. Trzeba przyznać, że przeprowadzki są jednym ze stałych elementów życia tej rodziny i wymienianie ich wszystkich zajęłoby sporo miejsca i nie przyniosło wiele pożytku Czytelnikom; zainteresowanych odsyłam po bilety do Oxfordu, gdzie niebieskie tabliczki Towarzystwa Tolkienowskiego wiszą nawet na drzewach, na których profesor zawiesił swój wzrok na dłużej.

Drzewa były zresztą jedną z najukochańszych form życia Tolkiena; bardzo wiele jego fotografii ma za tło lasy czy pojedyncze pnie, kwiaty, krzewinki. Emocjonalność pisarza nie wpisuje się w stereotyp chłodnego Anglika; nigdy nie szczędził uczuć i pieszczot swoim dzieciom, okazywał im dowody czułości nawet w dorosłym życiu; podobnie rzecz się ma z drzewami – są zdjęcia, na których widzimy Johna przytulonego do pnia. Za dowód może też służyć grób Tolkienów, którego zdjęcie widzimy poniżej.