"Wewnątrz okładek moich książek mogę rozbić zupełnie wszystko. To ostatni bastion wolności." mówi Michał Witkowski i, tym samym, ustanawia się czołowym postmodernistą młodej polskiej literatury. Rzeczywiście, Witkowski jest autorem, który strzela słowami na oślep. Nie zważając na konsekwencje, kreuje słowami obrazę, nieprzyzwoitość, amoralność, zbrodnię i złośliwość. To jednak tylko słowa. Verba et voces praetereaque nihil.

Ryszarda Kapuścińskiego nie trzeba raczej nikomu przedstawiać. Ten świetnie znany na świecie polski reporter, i być może jeden z najlepszych w ogóle, jest tak istotną postacią dla reportażu, jak Balzac dla powieści realistycznej XIX wieku. To on właśnie stanowi punkt odniesienia dla młodych pisarzy, od niedawna parających się piórem, jest niezaprzeczalnym autorytetem i mistrzem. Na swoją pozycję pracował przez lata, niestrudzenie oddając się pisarskiej pasji i podróżom po całym świecie.

Bohaterem "Brzytwy okamgnienia" jest czas, a raczej jego nieuchronny upływ. Erozja. Powolne wietrzenie i prucie się tkaniny życia. Osiowym tematem zbioru jest próba uchwycenia tytułowego okamgnienia. W kolejnych trzech odsłonach, na które składają się trzy zasadnicze części tomiku, Dehnel metodycznie poszukuje w mijających chwilach, uczuciach i ludziach, cząstki wieczności. Spod eleganckiej formy jego wysublimowanych konstrukcji poetyckich przeziera jedno pytanie: o rdzeń - cząstkę życia, która wśród blednących kolorów i ulatniających się zapachów, pozostaje niezmienna. W poszukiwaniu tej esencji, poeta dociera nie tylko pod skrzydła kultury i wielowiekowych tradycji. Wypuszcza się także na obce sobie tereny gminnych rytuałów, na grząską granicę życia i śmierci...

Cywilizacja poddana erozji zatacza koło i stopniowo cofa się do własnych początków. Pejzaż trwa, ale jednocześnie nieustannie kruszeje, budynki rozpadają się i pochylają ku ziemi, a ruiny zarasta dzika roślinność. To właśnie owo bezustanne ciążenie materii, która pragnie "pozbyć się formy i powrócić do czasów, gdy kształty jeszcze nie istniały". Takich miejsc poszukuje Stasiuk na swojej drodze do Babadag. Chce powrócić do prapoczątku, a w każdym razie dotrzeć do krain, gdzie smutek ma siłę przeznaczenia.

Zdawać by się mogło, że poeta nawiązujący zbyt namiętny romans z historią musi zaprzepaścić talent. Wszak już Arystoteles twierdził, że zadaniem liryki jest wskazywanie prawd ogólnych, do których odwołać można się zawsze i wszędzie. Żywioł dziejopisa zaś to konkret, moment niepowtarzalny w swym uwarunkowaniu. Zarówno żywa, parująca jeszcze tkanka breudelowskiej ,,gorącej historii", jak i antykwaryczne szczegóły, tkwiące w głowie kilku badaczy nie nadają się zatem na autentyczną lirykę.

Statystyczny Polak czyta jedną książkę rocznie. To bardzo słaby wynik. Dodatkowo trzeba wziąć pod uwagę fakt, że pewna część społeczeństwa czyta kilkanaście lub nawet kilkadziesiąt pozycji w roku. Ale to tylko gorzej świadczy o całej reszcie. A jak wygląda stan czytelnictwa w Nowej Soli?

Rzecz krótka o 51 Międzynarodowych Targach Książki w Warszawie