Krakowski Festiwal dobiegł końca. Uczestnikom, wyjeżdżającym zapewne z naręczem książek, pozostaje łączyć rozproszone fragmenty jego wierszy "Wiara", "Nadzieja" i "Miłość", które zostały (we fragmentach właśnie) nadrukowane na koszulki festiwalowe.

„Bo wiersze wolno pisać rzadko i niechętnie,/Pod nieznośnym przymusem i tylko z nadzieją,/Że dobre, nie złe duchy, mają w nas instrument.” Fragment utworu „Ars poetica?” mógłby z powodzeniem posłużyć za motto piątkowej sesji naukowej. Dotyczyła ona religijności poezji Miłosza oraz samego autora. Religijności rozmaicie rozumianej, od dogmatycznej teologii, przez buddyzm i gnozę, po wątpienie i bluźnierstwo.

Czesław Miłosz oglądał „Złotopolskich” – powtarzano w ciągu trzeciego dnia Festiwalu na sesji naukowej, w czasie promocji kolejnych książek, wyznanie samego Milosza zarejestrował zaś film dokumentalny Czarodziejska góra. Amerykański portret Czesława Miłosza.

Dzisiejsza sesja naukowa przebiegała pod hasłem „Tematy (do odstąpienia) podjęte”. Dłużej wspomnieć należy przede wszystkim brawurowy referat Magdaleny Renouf (uniwersytet w Cannes) pt. "Eros, Kobieta i Bóg w poezji Czesława Miłosza". Mimo uspokajających zapowiedzi prowadzącego tę część: „to nie będzie feminizm”, na szczęście było bardzo współcześnie, bardzo kobieco i po prostu oryginalnie.

W Krakowie kwitną bzy. Może nie wszędzie, ale na pewno na Plantach niedaleko Collegium Novum, gdzie 9 maja odbyła się pierwsza sesja naukowa „Miłosz i Miłosz” – jedno z wielu wydarzeń, które tworzą 2. Festiwal im. Czesława Miłosza, najważniejszą imprezę Roku Miłosza pochłaniającą lwią część funduszy przeznaczonych na całoroczne obchody setnych urodzin Noblisty.

Krzysztof Maciejewski rozmawia z Łukaszem Śmiglem, autorem zbioru opowiadań pt. Mordercy

By stworzyć listę pięciu najważniejszych książek długo chodziłam wśród półek i zastanawiałam się nad doborem tytułów, ich wzajemnymi relacjami, a nade wszystko – nad efektem końcowym zestawienia. W końcu, chcąc pogodzić różne tendencje, zdecydowałam się, że do kategorii najistotniejszych trafią te książki, które poruszyły we mnie wewnętrzną strunę. Dotarły głębiej niż inne, zaskoczyły, zostały w inny jakościowo sposób.

Z cyklu artykułów o redakcji i redaktorach - 5 książek, które uważam za najważniejsze w moim dotychczasowym, niedługim zresztą, życiu.