Kertesz urodził się 9 listopada 1929 roku w rodzinie żydowskiej. W 1944 roku znalazł się w Oświęcimiu, skąd został przeniesiony do obozu w Buchenwaldzie, z którego został uwolniony w roku 1945. Po powrocie na Węgry, w 1948 roku, zaczął pracować w gazecie "Vilagossag", ale w 1951 został zwolniony, gdy gazeta przyjęła linię partii komunistycznej. Po odbyciu 2-letniej służby wojskowej Kertesz pracował jako niezależny pisarz i tłumacz autorów niemieckich, takich jak Nietzsche, Schnitzler, Freud, Roth, Wittgenstein, Hofmannstahl i Canetti.
Swoją najgłośniejszą powieść, "Los utracony", opublikowaną w 1975 roku oparł na swoich doświadczeniach z pobytu w Oświęcimiu i Buchenwaldzie. Jak sam mówi o sobie, "kiedy myślę o nowej powieści, zawsze myślę o Oświęcimiu". Nie znaczy to jednak, że "Los utracony"jest powieścią autobiograficzną. Pisarz nadał jej jedynie formę autobiografii.
"Los utracony" został uznany przez amerykańskich i europejskich krytyków za dzieło wybitne, jedną z najbardziej poruszających relacji obozowych. Powieść przetłumaczono na 14 języków. W Polsce książka ukazała się w przekładzie Krystyny Pisarskiej. Opublikowało ją wydawnictwo W.A.B.
Początkowo powieść nie odniosła sukcesu. Potem Kertesz napisał jeszcze powieści "Fiasko" (1988) i "Kadysz za nienarodzone dziecko" (1997), które razem z "Losem utraconym" tworzą trylogię. Pisarstwo Kertesza jest często porównywane do twórczości polskiego pisarza - Tadeusza Borowskiego - którą węgierski noblista bardzo ceni.
Inne książki Kertesza, nie tłumaczone dotąd na polski, to m.in. "A nyomkeresoe"(1977) "Galyanaplo"(1992) i "Az angol labogo"(1991). Jego wykłady i eseje zostały zebrane m.in w książce "A holocaust mint cultura"(1993).
Kertesz jest laureatem wielu węgierskich i zagranicznych nagród literackich, m.in. Brandenburger Literaturpries (1995), Liepziger Buchpreis (1997) oraz WELT-Literaturpreis (2000).
W 2002 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla ("za powieści, które przeciwstawiają osobiste doświadczenie jednostki wobec brutalnej bezstronności historii")
|
