Gdyby ktoś mnie zapytał, czy jestem psychicznie chory, odpowiedziałbym: „Oby! Mam nadzieję, że tak. Przecież od normalności można tylko zgłupieć bądź oszaleć”.  Słowami bawię się dla przyjemności, jakkolwiek dwóznacznie to brzmi. Lubie ubierać idee w litery, dzielić się emocjami, prowadzić żywy dyskurs z innymi ludżmi, wyśmiewać idiotyzmy. Świat jest masakrycznie złożony i próba poznania go, ot tak, wprost - rozumem nieupitym w sztok - jest zabawą w rosyjską ruletkę, przy pomocy Kałasznikowa. Najlepszym narkotykiem są słowa. Uzależniają równie mocno, ale pozwalają przetrwać nawet najtrudniejsze chwile. Dlatego pisze publicystykę i prozę. Chciałbym, by ludzie bawili się, czytając moje teksty, równie świetnie jak ja. To byłaby taka śmiecho-telepatia. Wariaci wszystkich krajów! Śmiejcie się! To jest moje przesłanie dla ludzkości, a może i kosmosu. Powaga zabija. Zawsze.