Mój najlepszy okres czytelniczy to czas podstawówki, szczególnie druga klasa. Wszystkie przygody Tomka Wilmowskiego, kolejne etapy życia Ani z Zielonego Wzgórza (potem już nie z Zielonego Wzgórza), Pan Samochodzik, Pippi i jej odmiany u Lindgren. I doświadczenie bibliotekarki w klasowej bibliotece, której byłam główną organizatorką i animatorką (doświadczenie cenne, bo pomocne w porządkowaniu pokaźnej domowej biblioteki – jednym z jeszcze niezrealizowanych planów pozostaje stworzenie małej, prywatnej, domowej wypożyczalni). Potem było już tylko gorzej: coraz grubsze tomy, coraz mniej śmiechu, a w moim „zeszycie na książki” wolniej kurczyły się puste kartki. Z nadmiaru wybierałam klasykę, zaczytywałam się w Sienkiewiczu i Prusie, potem także Flaubercie i Dostojewskim. Pensjonarka. Młodzieńcza fascynacja Stachurą, nieco poważniej było z Kapuścińskim. Olimpiada polonistyczna nauczyła mnie, że tekst można potraktować jak zagadkę logiczną. I, choć nigdy nie zredukowałam lektury do rozwiązywania rebusa, to stąd pewnie moja (niemal) fascynacja poetyką i teorią literatury. Czas studiów (MISH na UW, a w ramach MISH-u Instytut Kultury Polskiej i Wydział Nauk Ekonomicznych) to dalsze pogrążanie własnego czytelnictwa – przynajmniej beletrystycznego. Zamiast prawdziwych książek w ciągu ostatnich lat przeczytałam tysiące kserówek, skryptów, fragmentów… Spośród wielu tematów najważniejszymi stały się literatura XX wieku, teatr współczesny, antropologia widowisk i ekonomia kultury. Nie mam czasu tracić czasu na poślednią lekturę. Dlatego już od kilku lat wracam do tych samych autorów: Czesława Miłosza i Witolda Gombrowicza. Nowości odkrywam, gdy czytam z kimś drugim: w domu, w czasie koła literaturoznawczo-filozoficznego w moim liceum (które współprowadzę), w podróży, w moich ulubionych Beskidach.