Po chwili w apartamencie rozległ się dzwonek telefonu. Czechowicz podniósł słuchawkę, w duchu przygotowując się do dalszej walki o prawa konsumenta.
- Już po ciebie idę! - zadeklarował ktoś ochryple i, nie czekając na odpowiedź, przerwał połączenie. Jednocześnie, jak ucięte nożem, w apartamencie zgasły wszystkie światła. Cezary, nie znając rozkładu pomieszczeń, postanowił, że poczeka w fotelu, aż ktoś z obsługi naprawi usterkę. Wkrótce od strony klatki schodowej dał się słyszeć cichutki chrobot, jakby ktoś drapał po ścianie czymś ostrym.
- Może to niewidomy? - dywagował prezes. Jednak, po głębszym zastanowieniu, uznał ten pomysł za niedorzeczny. Ale skoro nie niewidomy, to kto?
Drażniący dźwięk stawał się coraz głośniejszy, a jego źródło zbliżało się. Na krótko zapanowała cisza, po czym głos ze słuchawki zanucił:
Jeszcze chwilka, jeszcze momencik,
a rzeźnik toporeczkiem młynka zakręci.
Toporek!
Cezary Czechowicz zamarł ze zgrozy. Na ekranie wyobraźni ujrzał połamane palce, zmiażdżoną twarz, pocięty na kawałki tułów i owinięte wokół żyrandola jelita.
Tymczasem amator ludowych pieśni skończył piosenkę.
"Uciekaj! Uciekaj!" - ostrzegał Cezarego instynkt samozachowawczy. Ale na ucieczkę było już za późno. Coś stuknęło i drzwi otwarły się. W przestrzeni między ich krawędzią a futryną pojawiło się podświetlone od dołu trupioblade oblicze. Odziana na czarno postać uzbrojona była w tasak, jakiego nie powstydziłby się mistrz gildii katów.
- Nieeee! Nie zabijaj! - poprosił Czechowicz, padając przed oprawcą na kolana.
Nagle zapaliły się wszystkie światła i do pokoju - jeden za drugim - w wesołych podskokach wbiegli pracownicy zarządzanej przez Cezarego firmy. Pląsając wokół zaskoczonego prezesa, skandowali:
- Nie-spo-dzian-ka! Nie-spo-dzian-ka!
- Boże, co za ulga... - westchnął, ocierając pot z czoła. - Nieźle mnie wystraszyliście tym przyjęciem...
- Jakim, kurwa, przyjęciem?! - wrzasnęła asystentka Frania, wymierzając mu siarczysty policzek.
Prezes z impetem klapnął na podłogę.