Minęły cztery lata odkąd miałem okazję przedstawić recenzję jednego z pierwszych zbiorów opowiadań Kurta Vonneguta, „Witajcie w małpiarni”. Było to rok przed śmiercią jednego z najbarwniejszych i najwybitniejszych amerykańskich pisarzy. Dziś zamykając klamrę jego twórczości mam sposobność omówić ostatni zbiór, pośmiertnie wydanych tekstów pisarza, na który składają się: list do rodziców z maja 1945 roku, inauguracyjne przemówienie w Clowes Hall w Indianapolis, którego nie wygłosił, esej z frontu z okresu niewoli oraz dziesięć opowiadań. Całość poprzedzona jest wstępem autorstwa jego syna, Marka Vonneguta.

Recenzja przedpremierowa

Dwutomowe Opowieści sieroty autorstwa Catherynne M. Valente zaczarowały wielu czytelników, więc nic dziwnego, że wszyscy z dużym zniecierpliwieniem oczekują na premierę jej najnowszej powieści pt. Palimpsest. Autorka stworzyła w poprzedniej powieści świat pełen symboli i odniesień w poetyckim imaginarium, przy okazji prowadząc dyskurs o kulturotwórczej roli mitu. Tym razem mamy do czynienia z baśniową opowieścią o tajemniczym mieście, do którego droga wiedzie przez… uprawianie seksu z nieznajomymi.

„Za recenzję w złym tonie uznaje się między innymi taką, w której autor opisuje ze szczegółami fizjologiczne współżycie z książką, a często także nie mniej fizjologiczne tego konsekwencje…” – tak zaczyna się jeden z nieistniejących, niespisanych kodeksów recenzenckich, w którym niektóre nie-zapisy pojawiały się przed eonami i trwać będą przez kolejne eony. Nietrudno się domyślić, że przytaczam tę regułę wyłącznie po to, żeby jej solidnie uchybić.

Życia trzech przyjaciółek solidarnie wywracają się do góry nogami. Nie dość, że jedna z nich postanawia wyjść za mąż za pasjonata wielkich, włochatych, egzotycznych pająków, to jeszcze dwie pozostałe wikłają się w skomplikowane związki oparte na kłamstwach, nieporozumieniach i niedomówieniach. I to nie koniec, oczywiście. Po drodze pojawia się też widmo byłej żony, socjopatyczna matka, szczwany aligator, ogromny karaluch, truciciel koni, zwariowana reporterka, wytatuowani harley'owcy, fałszywi żołnierze, panowie do wynajęcia...

Nadszedł ten dzień, na który fani serii o Darach Anioła czekali niecierpliwie. Trzeci, ostatni tom trylogii Cassandry Clare trafił kilka tygodni temu na półki w księgarniach. Zapewne wspomniani miłośnicy opowieści o przygodach małoletnich pogromców demonów nie czekali na wypowiedzi recenzentów i znają już doskonale treść Miasta szkła. Ci, którzy nie czytali wcześniejszych tomów zapewne po tę książkę nie sięgną, chyba że przez pomyłkę. Dlatego odejdę może tym razem od rutynowej oceny konkretnej książki, próbując w zamian odnieść się do całej serii jako elementu szerszego zjawiska – może uda się kogoś zachęcić?

Reżyser, aktor, producent, kompozytor. Zagrał w pięćdziesięciu siedmiu filmach, wyreżyserował trzydzieści, wyprodukował dwadzieścia cztery z nich. Brał udział, jako aktor lub reżyser w dziesięciu produkcjach telewizyjnych. Nagrał jeden album wokalny, wydał osiem singli oraz skomponował muzykę do filmów „Grace odeszła”, „Na linii ognia” oraz do innych swoich produkcji. Założyciel niezależnej wytwórni Malpaso. Współpracował z wieloma reżyserami, aktorami, scenarzystami, producentami i wytwórniami. Nominowany jedenaście razy do Oscara, w tym po cztery razy w kategoriach  „najlepszy film” i „najlepszy reżyser”. Po raz pierwszy został laureatem tej nagrody w wieku sześćdziesięciu trzech lat, w 1992 r. za „Bez przebaczenia”, kiedy odbierał ją dwukrotnie: w wymienionych wyżej kategoriach. Sukces ten powtórzył dwanaście lat później za obraz „Za wszelką cenę”. W międzyczasie, w 1995r. został uhonorowany Oscarem za całokształt twórczości. Zdobył dziewięć innych nagród. Niestety nie zdobył do tej pory tej najważniejszej: Nagrody Akademii za rolę męską pierwszoplanową, choć był nominowany do niej dwukrotnie.