Kiedyś był Stephen King i długo, długo nic. Obecnie na naszym rynku wydawniczym mamy kilku pretendentów do tytułu króla horroru i makabry. Jack Ketchum jest jednym z tych twórców, którzy znajdują się na wyciągnięcie dłoni od korony, a jego Królestwo spokoju, zbiór trzydziestu dwóch zróżnicowanych tematycznie opowiadań grozy, dowodzi temu niezbicie.

Najpierw zajrzyjmy w mroczną przeszłość pewnej kobiety dokonującej nielegalnych aborcji. Potem przenieśmy się kilkanaście lat później, do Toronto z końca XIX wieku i razem z Williamem Murdochem  znajdźmy martwego konstabla Wickena z raną postrzałową głowy. Obok niego karteczkę z napisem: „Życie bez twojej miłości jest nie do zniesienia. Wybacz mi”. Tak zaczyna się historia zawiłego dochodzenia – oczywiście można słusznie podejrzewać, że przeszłość łączy się z teraźniejszością w upiornym walcu…

Dobrze napisana opowieść o miłości nie powinna trącić moralizmem, czy też wikłać się w próby pokazania, czym jest to niewątpliwie najpiękniejsze z ludzkich uczuć. Otóż gdy podczas czytania książki łapiemy się na tym i zaczęliśmy uporczywie marzyć: „No niech on ją już pocałuje i zabierze na białym koniu, aż za sam horyzont”, to jest to znak że autorowi powieści należą się brawa. Owszem, ważne są wzruszenia, czasem nawet wylane łzy, ale czytelnik musi przede wszystkim kibicować parze kochanków, pragnąć, by w końcu przestali się zadręczać.

Oto wyzwanie dla każdego recenzenta – jak zachęcić do książki, która odstręcza każdego, kto się do niej zbliży, która jak piła łańcuchowa obcina nogi i ręce nieostrożnym czytelnikom, która jest obrzydliwa do szpiku kości? Jakie słowa znaleźć, by zarekomendować książkę, która samemu recenzentowi zryła na kilka tygodni psychikę i ogólnie mocno go sponiewierała?

Powieść „O pięknie” – trzecia z kolei literacka propozycja Zadie Smith, ukazująca się na fali popularności tej autorki, zwieńczyła jej sukces. Znalazła się bowiem na liście nominacji do jednej z najbardziej prestiżowych nagród w świecie literatury anglojęzycznej, czyli Bookera. Poza tym w rokrocznie przyznawanej Orange Prize for Fiction okazała się bezkonkurencyjna. Bez większej przesady można powiedzieć, że dla Zadie Smith zaczął się bardzo dobry czas. Jej książki błyskawicznie tłumaczono na obce języki, popularność autorki zaskoczyła chyba nawet ją samą. Pisząc te słowa, jednocześnie zastanawiam się, czy największe zaszczyty, które przypadły w udziale ostatniej powieści Smith są zasłużone.

Proces, do którego nigdy nie doszło, spotkania niemożliwe, bo łączące w jedną różne czasoprzestrzenie, a także opowiadanie o bolesnej historii Holocaustu na nowo i to innym niż tradycyjnie językiem – oto trzy najważniejsze obszary zainteresowań Andrzeja Barta, nad którymi pochylił się w Fabryce Muchołapek, niepokojącej i zapadającej na długo w pamięć książce-eksperymencie.