Dawno, dawno temu był sobie Bóg. A może go nie było… za to na pewno  „dawno, dawno temu” była sobie liczba, która całkiem możliwe, że stworzyła człowieka. Podporządkowała go sobie, ale jako demiurg była raczej przewrotna. Ot właścicielka sklepu z marionetkami. Z czasem jednak marionetki zaczęły się burzyć. Prowokować świat, miażdżyć przeznaczenie… ale cóż mogły przeciwko potędze liczb, cyfr, szlaczków zer i jedynek?

Występowanie w antologiach okolicznościowych może być przyczyną wielu groźnych chorób. Szczególnie wtedy, gdy wydajemy zbiór mający za zadanie upamiętnienie jakiejś konkretnej postaci. Twórcy takiego dzieła sami zakładają sobie stryczek na szyję – bo zagorzali zwolennicy uhonorowanego Nazwiska zapłoną świętym oburzeniem węsząc bez mała świętokradztwo, a pozostali, dla których twórczość czcigodnego Inspirującego pozostaje mniej lub bardziej obojętna, potraktują przedsięwzięcie bez entuzjazmu. A jednak podobne zbiory opowiadań święcą triumfy – zresztą zjawisko można porównać z muzycznymi projektami pod marką A Tribute To...

Ostatnie myśli (sen nie przyjdzie) Pawła Orła zaliczają się do tych powieści, które, niełatwe w czytaniu, dają niezwykłą satysfakcję po lekturze. I nie chodzi wcale o westchnienie ulgi skazańca wychodzącego na wolność po latach odosobnienia. Tym, co szczególnie ujmuje, jest nowatorskie podejście do fabuły.

Postaci Grahama Mastertona nie trzeba przedstawiać żadnemu miłośnikowi literatury grozy. Ten, kto przeczytał choć jedno jego opowiadanie, wie, że proza Mastertona jest gwarantem solidnej dawki emocji i, co tu ukrywać, prawdziwego przerażenia. Można powiedzieć, że autor ów (jakże zasłużony dla gatunku i nie bez kozery nazywany przez wielu Mistrzem Horroru) sięgnął szczytu, a jego dzieła ustaliły pewien pułap, ponad który wznieść się już chyba nie da. Czy powieść Dom kości - wznowienie tekstu znanego dotychczas na polskim rynku jako Dom szkieletów - dorasta do tegoż szlachetnego poziomu?

„Dlaczego klasycy” - pytał i odpowiadał sam Zbigniew Herbert w swoim słynnym wierszu. Podobne pytania zadaje i podobnych odpowiedzi udziela Zbigniew Jasina w zbiorze Inne światło. Mamy do czynienia z bliźniaczymi fascynacjami starożytnością, przywołującym podobieństwa dystansem do świata, dalekim jednak od plagiatu. Chociaż z drugiej strony – jest tylko kilka powtarzających się tematów, którymi zajmują się od wieków lirycy – wiem, że zabrzmiało to nieco borgesowsko... Lecz proszę posłuchać tego krótkiego wiersza, czy brzmi on, jakby napisał go Jorge Luis Borges?

Jakże dziwna, jak pokrętnie poprowadzona jest nowa książka Dawida Kaina! Za pięć rewolta wysoko podnosi poprzeczkę wszystkim twórcom – bez etykietowania gatunkowego. Bo wprawdzie to twórczość wyrosła z horroru i mocna osadzona w bizarro fiction, lecz jednak uczciwie spierająca się z otaczającą nas rzeczywistością, wytyczająca nowe kierunki. Wreszcie, pokazująca, że wszelkie podziały gatunkowe nie mają w gruncie rzeczy sensu za grosz.