Pozornie wszystko wygląda na opowieść o życiowych perypetiach pewnego mężczyzny, opowiedzianą ze swadą, barwnie, nie stroniącym od przekleństw językiem. Można byłoby powiedzieć, że to swoista powieść awanturnicza. Główny bohater prowadzi nas w swojej relacji o sobie od własnych narodzin po śmierć, a życie jego obfituje w liczne przygody. Często przedstawia on fakty w sposób przerysowany, fantazyjny, jest uwspółcześnionym baronem Münchhausenem. Nie wiemy, co jest do końca prawdą, a co fantastyczną nadbudową zrodzoną w jego głowie, która, jak sam twierdzi, ma defekt.

Nie znamy w Polsce zbyt dobrze Richarda Mathesona, chociaż być może jest tak, że nasza znajomość jego utworów pozostaje nieświadoma. Gdyby bowiem wymienić kilka tytułów filmowych, na pewno bylibyśmy zdziwieni, że wszystkie zawdzięczamy jednemu autorowi. A więc debiut Stevena Spielberga,czyli Pojedynek na szosie, kilkakrotnie sfilmowana powieść Jestem legendą (ostatnia ekranizacja z Willem Smithem w roli głównej), Opętanie z Kevinem Baconem, Między piekłem a niebem z Robinem Williamem, czy wreszcie urocza ramotka pod tytułem Człowiek, który się nieprawdopodobnie zmniejszał. Że nie wspomnę o kultowym serialu Strefa mroku.

…w przeciwieństwie do wszystkich krwiożerczych, mrocznych i psychodelicznych miast, o których w City 2 przeczytać możemy niemało. Kraków – gród Kraka, smoka i lajkonika? Międzyzdroje – sielskie letnisko z Festiwalem Gwiazd? Nic z tych rzeczy!!!

O fenomenie debiutanckiej powieści Zadie Smith najlepiej świadczy fakt, że od momentu wydania jej w Polsce po raz pierwszy (2002 rok) była już dwukrotnie wznawiana. Podobny jest zresztą los innych książek utalentowanej brytyjskiej pisarki, która tego lata odwiedziła Polskę. Sukces czytelniczy kolejnych propozycji Smith nie dziwi – na takich autorów czeka się latami. W jej prozie każdy znajdzie coś dla siebie. Nie brak epickiego rozmachu i, co ważne, ducha opowieści rodem z XIX-wiecznych autorów, sprawnego żonglowania konwencjami, łagodzenia powagi podejmowanej problematyki ironią i groteską.

Zawsze bardzo ceniłem twórczość krytycznoliteracką Mariana Stali. To spod pióra krakowskiego profesora wyszło wiele znakomitych tekstów poświęconych twórczości największych: Mirona Białoszewskiego, Czesława Miłosza czy Wisławy Szymborskiej. Poeci odżywali pod piórem wrażliwego czytelnika i krytyka. Dlaczego więc wszystkie pochwały, które z chęcią wygłaszam kieruję w czas przeszły?

Kończący się Rok Miłosza wieńczy Wydawnictwo FORMA krótkim tomikiem esejów Anny Frajlich. Teksty, które pierwotnie ukazały się w nowojorskim Przeglądzie Polskim, nie roszczą sobie krytycznoliterackich pretensji ani nie rozkładają dzieła noblisty na czynniki pierwsze. Bliżej im do wspomnień, pełnych ciepła, niosących ze sobą rodzaj hołdu, aczkolwiek dalekiego od hagiografii.