Czytelnicy moich recenzji wiedzą to doskonale - nieobce są mi mroczne zaułki serc... Uwielbiam horrory, sensacje, kryminały, thrillery i wszelkie pochodne gatunki ukazujące ciemną stronę człowieka. Zazwyczaj szukam w zaciemnionych bibliotekach krwawych opowieści o zbrodni i przerażeniu. I może dlatego, od czasu do czasu, potrzebna mi książka, która dowodzi, nieraz wbrew wszelkiej logice, że ludzie są dobrzy...

Czym jest tożsamość? Niełatwo odpowiedzieć na to pytanie – wszak, jeśli „(...) autor, pisząc, szuka w literaturze własnego wyrazu czy nowych objawień, podejmuje się na swój sposób korepetycji z języka dla konia”. Ten cytat z debiutanckiej powieści Romana Cieplińskiego Diabelski młyn dobrze oddaje charakter tego utworu – pełnego błyskotliwych stwierdzeń i myśli, które nawet wydzielone z krwiobiegu utworu, samoistnie mogłyby posłużyć za natchnienie i aforyzm.

Kiedyś był Stephen King i długo, długo nic. Obecnie na naszym rynku wydawniczym mamy kilku pretendentów do tytułu króla horroru i makabry. Jack Ketchum jest jednym z tych twórców, którzy znajdują się na wyciągnięcie dłoni od korony, a jego Królestwo spokoju, zbiór trzydziestu dwóch zróżnicowanych tematycznie opowiadań grozy, dowodzi temu niezbicie.

Najpierw zajrzyjmy w mroczną przeszłość pewnej kobiety dokonującej nielegalnych aborcji. Potem przenieśmy się kilkanaście lat później, do Toronto z końca XIX wieku i razem z Williamem Murdochem  znajdźmy martwego konstabla Wickena z raną postrzałową głowy. Obok niego karteczkę z napisem: „Życie bez twojej miłości jest nie do zniesienia. Wybacz mi”. Tak zaczyna się historia zawiłego dochodzenia – oczywiście można słusznie podejrzewać, że przeszłość łączy się z teraźniejszością w upiornym walcu…

Dobrze napisana opowieść o miłości nie powinna trącić moralizmem, czy też wikłać się w próby pokazania, czym jest to niewątpliwie najpiękniejsze z ludzkich uczuć. Otóż gdy podczas czytania książki łapiemy się na tym i zaczęliśmy uporczywie marzyć: „No niech on ją już pocałuje i zabierze na białym koniu, aż za sam horyzont”, to jest to znak że autorowi powieści należą się brawa. Owszem, ważne są wzruszenia, czasem nawet wylane łzy, ale czytelnik musi przede wszystkim kibicować parze kochanków, pragnąć, by w końcu przestali się zadręczać.

Oto wyzwanie dla każdego recenzenta – jak zachęcić do książki, która odstręcza każdego, kto się do niej zbliży, która jak piła łańcuchowa obcina nogi i ręce nieostrożnym czytelnikom, która jest obrzydliwa do szpiku kości? Jakie słowa znaleźć, by zarekomendować książkę, która samemu recenzentowi zryła na kilka tygodni psychikę i ogólnie mocno go sponiewierała?