Do dziś trwa spór wśród uczonych - historyków, teologów - dotyczący pewnej niewiasty. Część z nich uważa, że w IX wieku jednym z papieży była kobieta. Wnioski takie wyciągają na podstawie źródeł, m.in. ze średniowiecznych kronik Marcina z Ostrawy, Ottona z Frisingen, Rudolfa de Flais i innych. Wg tych tekstów, Joanna w zakonnym, męskim przebraniu zdobyła gruntowne, teologiczne wykształcenie, a następnie przybierając imię Jana VIII zasiadła na papieskim tronie jako następczyni Leona IV.

Arturo Ortega Blake główną bohaterką swojej powieści uczynił dziewczynę skromną, niezwykle inteligentną, której lata młodzieńcze minęły pod znakiem niepewności. Rodzice sprzedali ją niczym niewolnicę, dalsze jej losy także nie mogły napawać optymizmem - wielokrotnie cudem uniknęła śmierci. Średniowiecze na każdym kroku zastawiało pułapki, niebezpieczeństwa czyhały zarówno ze strony takich zwierząt jak wilki, czy niedźwiedzie (a jak czytelnik przekona się - również wydawać by się mogło niegroźne nietoperze stanowiły spore zagrożenie dla zdrowia i życia człowieka), ale także grabieżcze najazdy Longobardów czy Saracenów.

Po wielu perturbacjach Joanna przybywa do klasztoru benedyktynów, gdzie otrzymuje habit, który ma ukryć fakt, że jest kobietą. Miłość do wiedzy sprawia, że udaje się do Grecji, by zgłębiać nauki Platona, Arystotelesa i innych filozofów. Można powiedzieć, że przez przypadek trafia do Watykanu, gdzie zostaje bliskim współpracownikiem papieża Leona IV.

W powieści duży nacisk autor położył na kwestię celibatu wśród duchowieństwa i rolę kobiety w ówczesnym społeczeństwie. Już w 306 r. synod w Elwirze (obecnie Toledo w Hiszpanii) zalecał kapłanom życie w celibacie. Jeśli zaś wcześniej zawarli związek małżeński, zalecał, aby żyli we wstrzemięźliwości. Podczas konklawe w 401r. św. Augustyn powiedział następujące słowa: "nic tak nie upokarza ducha mężczyzny jak pieszczoty kobiety". Od tej pory synody były coraz bardziej rygorystyczne. W 567r. w Tours ustalono, że stan duchowny będzie dostępny tylko dla nieżonatych mężczyzn. Papież Grzegorz Wielki w roku 600 napisał, że każdy pociąg seksualny jest zły, a uczucie pożądania kobiety pochodzi od Szatana. Nieco wcześniej papież Pelagiusz jako pierwszy odważył się uzasadnić celibat przyczyną ekonomiczną - wykluczał tych księży, którzy oddawali żonie i dzieciom część swego majątku. "Kobieta jest złem" (łac. malum est mulier) - te słowa powtarzano w wiekach średnich nader często. Św. Augustyn określił kobietę mianem "nikczemnego ducha, deprawującego mężczyzn". Dla niewiast nie było miejsca nie tylko w kapłaństwie, ale też i w życiu publicznym. Wyższe stanowiska były przeznaczone dla mężczyzn. Z powieści Arturo Ortegi Blake'a można się dowiedzieć wielu ciekawych informacji związanych z historią tego okresu, przede wszystkim przedstawiona jest problematyka stosunków łączących władzę świecką z kościelną.

Nie ma stuprocentowej pewności czy Joanna to postać historyczna, czy też tylko legendarna. Przez lata opowiadano sobie historię rzekomej papieżycy, która to opowieść wywarła nawet spory wpływ na procedurę wybierania głowy Kościoła. Warto odnotować, że jeszcze w XIV wieku przyszły papież musiał usiąść na specjalnym tronie z otworem (łac. sedes stercoraria), przez który sprawdzano jego płeć. Trudno więc jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie. Pewne źródła wskazują, że papieżyca istniała, jednakże nie można wykluczyć propagandy ze strony dominikanów, którzy chcieli zdyskredytować Kościół, walcząc o wpływy w Rzymie. A to przecież oni byli autorami wielu kronik.