Niezależnie od kultury, tradycji, miejsca zamieszkania, wszyscy ludzie są w gruncie rzeczy tacy sami - mają takie same potrzeby, problemy. To jeden z wniosków wynikających z książki "Czas postu, czas uczty". Poznajemy tu dwa środowiska - dwie rodziny - w pierwszej części indyjską, w drugiej amerykańską. Łączy je postać Aruna - Hindusa, który przyjechał na studia do USA.


Rodzice Aruna są bardzo opiekuńczy i autorytatywni, sprawując władzę nad domem, nad swoimi dziećmi, pragnąc ułożyć ich świat. Najbardziej doświadcza tego ich najstarsza córka Uma. To ona jest główną bohaterką pierwszej - przeważającej części. Uma to "zwyczajna" dziewczyna, niezbyt zdolna czy urodziwa. Wyznaczenie jej roli opieki nad bratem i poźniejsze problemy z zamążpójściem sprawiają, że Uma zostaje w domu, nie udaje jej się wyrwać do innego świata. Ale czasami - głównie przy okazji wizyt krewnych - styka się z innymi możliwościami, innymi stylami życia. To wyzwala w niej wręcz dziecięce zainteresowanie i fascynację.


Dla Aruna wyjazd do Ameryki jest swego rodzaju ucieczką od wymagającej i oczekującej rodziny. Tam spodziewa się odetchnąć i odnaleźć swoją własną tożsamość. Jednak okazuje się, że to nie jest takie proste. Arun poznaje konsumcyjny i powierzchowny styl życia. Niestety pod przykrywką ładnego rodzinnego obrazka rozrastają się problemy.


W całej powieści przewija się motyw jedzenia. Tak ważne w życiu, może być związane z niemałymi trudnościami. Arun w Ameryce odkrywa, jak bardzo brakuje mu domowego pożywienia i związanej z nim troski. Natomiast problemy emocjonalne amerykańskiej nastolatki Melanie wyrażają się poprzez bulimię.


Mogłoby się wydawać, że w książce wyraźna będzie różnica między częścią pierwszą a drugą - między kulturami indyjską a amerykańską. Ale to nieprawda. Oczywiście są przedstawione różne charakterystyczne cechy, zwyczaje, wady i zalety obu kultur, ale równie dobrze i łatwo można się utożsamiać z każdą z nich. Nie ma moralizatorstwa i wytykania błędów. Obie kultury są bliskie i zrozumiałe - tak jak bliskie są uczucia znane ludziom na całym świecie - zagubienie, potrzeba miłości, pragnienie lepszego życia itd.


Bardzo ważnym elementem powieści jest humor, pełna sympatii dobroduszność w ukazywaniu postaci - ich nieporadności, niedoskonałości. To sprawia, że są nam jeszcze bardziej bliscy - tacy jak my. Bohaterowie mają problemy, ich życie nie zawsze jest kolorowe, ale wszędzie można znaleźć przebłyski światła, pozytywne strony, nadzieję. Można spojrzeć na siebie z dystansu, rozumiejąc, że świat podlega swoim prawom, wszystko przemija i wszystko ma swoje miejsce w przyrodzie.


"Czas postu, czas uczty" to wyjątkowa książka, do której można wracać wielokrotnie po przeczytaniu, ponieważ każdy jej fragment jest ciekawy, ma swoje znaczenie. Wydaje się, że to opisy zwykłych spraw, codzienności, najbardziej jasnych uczuć i postaw. Ale to jest właśnie życie. Anita Desai nie powiela banalnych schematów. Siłą nie jest spektakularność, tylko to, co na co dzień oczywiste i przez to niezauważalne - a jednak najważniejsze. Te sprawy widać tu bardzo realnie. Bohaterowie są rzeczywiście ludzcy i prawdziwi.