Index książek > Przeczytaj o książce

Liczby nieparzyste


    info
Autor:
   Małgorzata Południak
Wydawnictwo:
   Forma
ISBN:
   978-83-63316-13-6
Rok wydania:
   2014
Liczba stron:
   54
Cena:
   22 zł
Kategoria:
   Poezja

Ocena recenzenta:

4 / 10

Ocena użytkowników (Głosów: 5)

8 / 10



Twoja ocena to
 /10 

    ksiazka

Imitacja


Odejście, rozejście, przejście na drugą stronę (czaso)przestrzeni implikuje nieparzystość, niepodzielność przez dwa, co można utożsamiać z niekompletnością. Puste miejsce niepostrzeżenie przejmują sny i wyobrażenia, zaś milczenie zaludniają echa słów zachowanych w pamięci, przywoływanych w momentach załamania.

 

„Chciałabym cię zapytać o to samo

co wtedy. Może nam się nie zdarzyć ten sam sen,

powierzchowne zapożyczenia, wyznania, przekręcane nazwiska,

(…)”

[„O strachu”, s. 23]

 

Poetycka rzeczywistość Małgorzaty Południak w „Liczbach nieparzystych” jest wybrakowana, podziurawiona, zamazana. Brakuje w niej gruntu, w którym zakorzenić mogłyby się słowa i ciała. Przed całkowitym rozpadem uratować może wydreptywanie ścieżek, konstruowanie (nie)onirycznych dróg, kolekcjonowanie elementów rzeczywistości, zbieranie najdrobniejszych przejawów świata, by z fragmentów układać opowieść. Opowieść bowiem nie pozwala skarłowacieć, a następnie zniknąć, jest dla społeczności i niekiedy także jednostki jednym ze świadectw istnienia. Cykliczne gesty, rytualność, powtarzalność to egzemplifikacje opowieści. Analogicznie jak słowa zbierane z przeszłości, wychwytywane w teraźniejszości i projektowane na przyszłość umożliwiają przecięcie milczenia. Od milczenia bowiem, milczenia związanego z niepodzielnością, nieparzystością, pragnie kobieta z wierszy Południak uciec. Milczenie ją boli, nie jest dla nie wyzwoleniem, ale więzieniem, karą, oznaką samotności, z którą nie potrafi sobie poradzić.

W poezji Południak wszystko zda się zatomizowane, ludzie tyleż istnieją, ile są. Są obok siebie, nie ze sobą. Mijają się, tworzą iluzoryczne związki, opierające się rozpadowi zewnętrznemu, tymczasem w środku są mimo wszystko niekompletni, niepodzielni, zamknięci przed drugą osobą. Przelotność, powierzchowność kontraktów międzyludzkich realizuje się w nieustannych wejściach i wyjściach. Wchodzi się w znajomość, związek, rodzinę, a następnie wychodzi. Analogicznie jak wchodzi się w życie, by z niego wyjść w (nie)stosownym momencie. Wszystko to „próba siebie” przed ostatecznym przedstawieniem. Rzeczywistość po rozpadzie związku z najbliższą, zdawałoby się, osobą jawi się jako teatr, w którym poszczególne elementy scenografii są „wytworami wyobraźni”. Wspomnienia pełni, całości, liczby parzystej prześladują kobietę z utworów Południak. Jest zanurzona w śladach przeszłości, nie chce czy nie umie odnaleźć nowej drogi, podążyć innymi tropami rzeczywistości. Dlatego będzie podatna na sny, bajki, w jej poetyckim świecie znajdzie się miejsce dla pierwotności (las), atawizmu (zwierzęta), a zatem natury – kontrastu dla tyleż sztuczności, ile konwencji międzyludzkich relacji.

Małgorzata Południak niekiedy gra znaczeniami na granicach wersów, częściej jednak chce budować napięcie wewnątrz poszczególnych fraz w strofach. Namiętnie konstruuje wypowiedzenia wielokrotnie złożone, nierzadko zestawiając ze sobą wypowiedzenia z różnych porządków (czaso)przestrzeni, myśli i doświadczeń rzeczywistości. Zabieg na tyle niebezpieczny, że nieumiejętnie wykorzystany zamiast multiplikować znaczenia, ogołaca słowa, czyni je semantycznie pustymi skorupami, niby-znakami rzeczywistości. To niestety nie poezja pustki, ale poezja imitacji i fałszerstwa, poezja pesymistyczna, okaleczona.



Autor: Luiza Stachura   Data: 17.12.2014



Zobacz komentarze do tej książki [0]

    autor
Małgorzata Południak

Poetka


Małgorzata Południak - redaktorka sZAFy, felietonistka eleWatora.




nick
 
haslo   
nowe konto     

Wyszukiwarka Top 20 Ksišżki
 
ˆ 2005-2015 Papierowe Myśli Design&engine Mateusz Płatos