Index książek > Przeczytaj o książce

Srebrna Natalia, czyli palcem planety obracasz


    info
Autor:
   Kira Gałczyńska
Wydawnictwo:
   Wydawnictwo Marginesy
ISBN:
   978-83-64700-04-0
Rok wydania:
   2014
Liczba stron:
   377
Cena:
   50 zł
Kategoria:
   Biografia

Ocena recenzenta:

7 / 10

Ocena użytkowników (Głosów: 0)

Brak



Twoja ocena to
 /10 

    ksiazka

Gra uliczna – śladami Naty


Odkrywanie kolejnych scen z życia Natalii Gałczyńskiej zaczyna się ponownie, ale tym razem od gry ulicznej. W czerwcu 2013 roku stała się ona bohaterką gry ulicznej w Kaliszu. Jej śladami podążali młodzi ludzie, a za nimi, jeszcze raz, Kira Gałczyńska. W 2014 roku, po ośmiu latach od pierwszego, ukazało się drugie wydanie opowieści biograficznej o żonie Konstantego Ignacego Gałczyńskiego – Natalii. Obecna edycja poszerzona została o kolejne fakty, które udało się Kirze odkryć i zrekonstruować.

 

Jak w początkowych słowach zaznacza Kira: „Wzbogacona o nowe zdarzenia, zdjęcia i dokumenty, »Srebrna Natalia« trafia teraz, Szanowny Czytelniku, do twoich rąk, z wiarą i przekonaniem, że wywoła zainteresowanie i odzew, na jakie zasługuje ta postać.” [s. 21] Historia przedstawiona przez Kirę Gałczyńską jest wspomnieniową podróżą przez lata, próbą naszkicowania portretu Natalii – nie tylko jej dzieciństwa, młodości i dojrzałości, miłość do męża i córki, dobroci i siły, ale także fascynacji, zwłaszcza literackich i teatralnych. Publikacja Kiry to wejście w świat Natalii, poznanie drobiazgów, które budowały osobowość magnetycznej kobiety i wpływały na życie z nią. Książkę otwiera nawiązanie do gry ulicznej z 2013 roku, stanowiące swego rodzaju pretekst do wejścia w inną rzeczywistość – w orbitę życia Natalii. Zamiast wstępu, standardowego wprowadzenia, czytelnik otrzymuje notatki ze współczesności, dykteryjki i anegdoty, próby uchwycenia kilku punktów niezbędnych do nakreślenia poszczególnych odsłon dziejów „srebrnej Natalii”, będące swoistym tworzeniem mapy topograficznej czy raczej mentalnej, wyobrażeniowej.

 

Opowieść podzielona została przez Kirę Gałczyńską na dwadzieścia jeden części – swego rodzaju rozdziały (wyimki, fragmenty czy eseistyczno-biograficzne fotografie przeszłości), w których autorka koncentruje się na zaprezentowaniu wydarzeń z konkretnych lat. Nie podporządkowuje jednak biografii całkowicie chronologicznemu odtworzeniu faktów, bo – jak przyzna – „(…) w życiu, w opowieściach o nim, niezmiernie trudno jest utrzymać chronologię. Czasami zdarzenia są silniejsze niż założone ramy i nie sposób powstrzymać ich naporu.” [s. 107]. Autorka wprowadza antycypacje i retrospekcje, konstruując raczej niby-rozmowę, list, a w takich formach komunikacji istotnym okazuje się przywoływanie wspomnień, proces przypominania sobie przeszłości i porządkowania jej na własny użytek w możliwie najlepszej i najdogodniejszej dla siebie formie. Pierwsze „rozdziały” poświęcone zostały rosyjskim i gruzińskim korzeniom Natalii – bowiem matka jej, Wiera, była Rosjanką, zaś ojciec, Konstanty – Gruzinem. Kira dla swojej matki usiłuje odtworzyć losy Konstantego, z którym Natalia była silnie związana, ale który zaginął podczas pierwszej wojny światowej. Ślady prowadzą do ruin, legend, pogłosek i nielicznych zachowanych dokumentów. W kolejnych częściach książki Kira rekonstruuje życie młodziutkiej „panny Naty” (pierwsze inicjacje w teatr i literaturę, aż do wyjazdu do Warszawy i poznania „Kota” – Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego) oraz tragiczny los jej brata Mikołaja.

 

„Praca z Gałczyńskim, dla Gałczyńskiego, o Gałczyńskim – to był jeden z celów życia Natalii.” [s. 323]

 

Następne części poświęcone są pięknej i jednocześnie bolesnej, trudnej i wiele wymagającej dwudziestotrzyletniej relacji „srebrnej Natalii” i „zielonego Konstantego”. W jednym z „rozdziałów” oddaje głos matce – przywołuje wspomnienia (dotyczące czasów do wybuchu II wojny światowej), którymi Natalia się z nią podzieliła. Kolejne fragmenty opowieści krążą wokół powojennej rzeczywistości i choroby matki, drobnych momentów stabilizacji i późniejszego pogarszania się stanu zdrowia ojca. Opisuje Kira odnajdywanie się Natalii w rzeczywistości bez „Kota”, mozolne odbudowywanie świata po śmierci ukochanego męża. W każdej z części dotyczących wspólnego życia Gałczyńskich nie brakuje miniportretów przyjaciół i znajomych rodziców Kiry, artystyczno-intelektualnego środowiska, licznych fragmentów utworów, wierszy, listów. Publikację zamyka „Postscriptum” składające się z listów kondolencyjnych po śmierci Natalii Gałczyńskiej w 1976 roku. Książkę dopełniają liczne (cenne!) fotografie dokumentujące losy żony poety i jej najbliższych.

 

Biografia Natalii, jak kilkukrotnie podkreśla w swojej publikacji Kira Gałczyńska, jest dalszym ciągiem rozmów, które prowadzi z matką, tym samym staje się swoistym listem do ukochanej i bliskiej osoby. To książka i o Natalii, i dla Natalii. Z jednej strony próba zrozumienia matki, z drugiej potrzeba przybliżenia jej bogatej osobowości czytelnikom, którzy kojarzą ją przede wszystkim jako żonę Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, a nie choćby tłumaczkę czy pisarkę, dzielną, silną i wyrozumiałą kobietę. To wzruszająca opowieść i równocześnie piękny prezent od córki. Pozostawia jednak nieodparte wrażenie, iż jest jednak obrazem raczej wyidealizowanym, podyktowanym rodzinnymi więzami, ogromną miłością, a nie biografią pisaną z dystansu, na tyle obiektywnie, na ile to możliwe...



Autor: Luiza Stachura   Data: 09.01.2015



Zobacz komentarze do tej książki [0]

    autor
Kira Gałczyńska

Strażniczka pamięci ojca


Kira Gałczyńska, córka Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, jest dziennikarką i tłumaczką. Ukończyła filologię rosyjską na Uniwerytecie Warszawskim. Zajmuje się propagowaniem twórczości ojca, jest autorką kilku książek, opiekuje się Muzeum K.I. Gałczyńskiego w Praniu.



nick
 
haslo   
nowe konto     

Wyszukiwarka Top 20 Ksišżki
 
ˆ 2005-2015 Papierowe Myśli Design&engine Mateusz Płatos