W ostatnich latach pojawiła się swoista moda na pisanie, czytanie i wydawanie książek z grupy tzw. literatury kobiecej. Praktycznie rzecz biorąc, wszystkie liczące się wydawnictwa mają na swoim koncie przynajmniej jedną taką powieść. Każdego roku na polski rynek księgarski trafia kilka debiutanckich pozycji, w których główna bohaterka, często z bagażem życiowych doświadczeń (rozpad małżeństwa), postanawia rozpocząć nowy etap swojej ziemskiej egzystencji. Tak wygląda pewien szkielet budowania akcji, oczywiście z mniejszymi lub większymi odstępstwami. Wydawnictwa chętnie publikują tego typu historie z tego względu, że bardzo dobrze się sprzedają. Szczególnie płeć żeńska chętnie po nie sięga, choć również nie tak znowu mała grupa mężczyzn. Skąd takie zainteresowanie? Trudno jednoznacznie powiedzieć, z pewnością jednak książki te pozwalają wyzwolić emocje, prowokują do śmiechu, a jednocześnie skłaniają do refleksji. Taka jest właśnie deibutancka powieść Danuty Noszczyńskiej pt. "Historia nie Magdaleny".

Główną bohaterką jest 33-letnia Magdalena, która mocno przeżywa porzucenie przez męża. Całe swoje życie podporządkowała bowiem Fryderykowi i teraz, gdy ten znudzony blisko 10-letnim związkiem odchodzi do kochanki, kobieta czuje się zagubiona. W końcu decyduje się na wyjazd z Krakowa do ciotki mieszkającej na mazurskiej wsi. Od lat nie odwiedzała tamtych stron, wiele się zmieniło. Wieś stała się teraz bardziej niż kiedykolwiek podobna do miasta, rozwijająca się agroturystyka wymagała wprowadzenia udogodnień, aby przyjeżdżający na wypoczynek mieszczanie mieli dwa światy połączone w jedno. Koszmary, które nękały Magdalenę, gdy podczas wakacji mieszkała w domu ciotki, powracają. Bliżej nieokreślone, dziwne zjawiska nadprzyrodzone poprowadzą bohaterkę do swego wnętrza i pomogą rozwiązać tajemnicę dręczących ją snów. Magdalena pozna również historię swojej rodziny, w której pewne niechlubne wydarzenia były przez lata skrywane.

W powieści nie ma zbyt wielu bohaterów. Poza Magdaleną jest kilku drugo- i trzecioplanowych, trzeba więc docenić fakt, że autorka potrafiła zbudować ciekawą akcję nie wprowadzając całej masy postaci. Poszczególne wątki toczą się niezależnie od siebie, aż wreszcie następuje swego rodzaju punkt kulminacyjny, w którym bohaterowie spotykają się w jednym miejscu. Same postacie są przedstawione w interesujący sposób, choć mam zastrzeżenia do dwóch kobiet, którym autorka przypisała role negatywne. Odniosłem wrażenie, że są trochę przerysowane i tym samym tracą na wiarygodności. Czy wykształcocny, inteligentny mężczyzna mógłby zakochać się w pięknej, lecz prostej, pozbawionej klasy, krótko mówiąc - głupiej - dziewczynie? W wiele rzeczy jestem skłonny uwierzyć, ale bez przesady. Nawet olśniewająca kobieca uroda na dłuższą metę nie usatysfakcjonuje inteligenta, jeśli nie będzie poparta czymś więcej.

Godne uwagi są rozmowy Magdaleny z ciotką Matyldą, choćby ta dotycząca relacji damsko-męskich i teorii połówek jabłka. Czy istnieje miłość od pierwszego wejrzenie, wielke uczucie, trwające przez całe życie? Kiedy wszystkie myśli skupiają się na tej jedynej osobie, kiedy każdą chwilę chciałoby się z nią spędzać, kiedy jest się szczęśliwym, gdy ona się uśmiecha. Idealnie pasujące do siebie połówki jabłka. Życie pokazuje, że bardzo często stan euforii prędzej czy później mija. Co więcej, część związków z tego powodu się rozpada. Obie kobiety przedstawiają nieco odmienne poglądy, ale chyba każda po trosze ma rację.

Czy warto sięgnąć po "Historię nie Magdaleny"? Wszystko zależy od tego, czego się oczekuje po tej książce. Jeśli czytelnik ma ochotę spędzić kilka/naście godzin w świecie zwyczajnym i magicznym zarazem, wsłuchując się w niecodzienną opowieść o poszukiwaniu szczęścia, to jak najbardziej polecam.