Bycie dobrym dziennikarzem to trudna sztuka, która nie każdemu się udaje. Jak wszędzie, również i w tym zawodzie liczy się talent, ale nawet ci, którzy go nie posiadają, są w stanie pisać interesujące teksty. Liczy się przede wszystkim systematyczna praca nad swoim warsztatem. Dziennikarz powinien pisać zrozumiale, ciekawie, z poszanowaniem zasad językowych i gramatycznych. Z pozoru brzmi niezbyt skomplikowanie, w rzeczywistości osiągnięcie tego nie jest wcale takie łatwe. Z pomocą przychodzi książka Janiny Fras pt. "Dziennikarski warsztat językowy", która przyda się zarówno początkującym adeptom dziennikarstwa, jak i osobom bardziej doświadczonym w pracy ze słowem pisanym.

Książka składa się z pięciu rozdziałów. Pierwszy przedstawia podstawy warsztatu pisarskiego. Artykuly informacyjne winny być zbudowane z krótkich zdań. Wypowiedź dzięki temu jest dynamiczna, a tekst jasny. Czytelnik nie będzie miał więc problemów z jego zrozumieniem. W tej części książki zostały ukazane także różne rodzaje litów, różnice miedzy streszczeniem, a opisem. Kolejną sprawą jest indywidualizacja stylu i języka. Najbardziej przejawia się w publicystycznych tekstach, wyrażając osobowość piszącego. Zastosowanie ironii, metafory, anafory czy gry słów pomaga w indywidualizacji. Ważne jest, żeby dziennikarz rozwijał swój warsztat, ale niekoniecznie musi chwalić się przed czytelnikiem swoją znajomością trudnych słów. Jedną z istotniejszych cech dobrego tekstu jest jego zrozumiałość.

Dobry dziennikarz musi starać się być obiektywnym, rzeczowo informować, unikać sądów oceniających i wyrażania emocji. Bezstronność i neutralność - to podstawa. Oczywiście nie zawsze jest to możliwe, szczególnie w tekstach publicystycznych. Od tego jakich słów użyje się w tekście, wiele zależy. Dziennikarze kształtują postawy, poglądy czytelników. Szczególnie ma to miejsce w przypadku wysokonakładowych publikacji, w prasie tabloidalnej. Upowszechnia się styl potoczny a wraz z nim wulgaryzmy i wyrazy obce - zwłaszcza angielskie mocno oddziaływują na polszczyznę.

Rozdział czwarty poświecony został scharakteryzowaniu podstawowych gatunków dziennikarskich. Wzmianka, notatka, zapowiedź, sprawozdanie, sylwetka należą do gatunków informacyjnych. Dowiemy się także w jaki sposób radzić sobie z tekstami publicystycznymi - jak wygląda reportaż, poznamy cechy konstrukcji wywiadu, jak napisać felieton, a na co zwracać uwagę przy tworzeniu artykułu.

Główne etapy pracy nad tekstem dziennikarskim wydają się być oczywiste i każdy, kto choć w najmniejszym stopniu miał styczność z dziennikarstwem, zapewne zdaje sobie z nich sprawę. Niestety jedno nie zawsze wiąże się z drugim. Łatwo dostrzec różnice pomiędzy tekstem napisanym "na kolanie", a tym, który poleżał w szufladzie przynajmniej dobę i "dojrzał". Zacząć należy od przemyślenia tematu i zgromadzenia informacji, po czym można napisać pierwszą wersję, następnie poddać ją korekcie i napisać wersji finalnej. Najlepiej, gdy w międzyczasie tekst da się do przeczytania drugiej osobie, która patrząc "świeżym spojrzeniem" łatwiej wychwyci błędy i niedoskonałości.

Po każdym rozdziale znajduje się kilkadziesiąt ćwiczeń, które mają pomóc w przyswojeniu materiału, usystematyzowaniu wiedzy i ukierunkowaniu dalszej pracy nad własnym warsztatem językowym. Na atrakcyjność książki wpływa też jej niska cena, tak więc osoby zainteresowane rozwijaniem umiejętności pisania powinny po nią sięgnąć.