"Zeszyt do bazgrania dla tych, którzy nudzą się w pracy" to cienka książeczka o ciekawej formie. Zawiera minimalną ilość słów, dziwaczne rysunki i - jak na zeszyt przystało - dużą ilość wolnego miejsca. Już na wstępie, na stronie gdzie należy wpisać swoje dane, objawia się najważniejsza cecha książki, jaką jest humor.

Generalnie zamysłem jest stworzenie małego zbioru śmiesznych zadań mających osłodzić uciążliwość biurowego życia. Książka zawiera ćwiczenia polegające przede wszystkim na tym, aby coś narysować, napisać, zamalować. Na przykład w jednym miejscu należy narysować dwie lewe ręce, w innym to, co nam leży na wątrobie. W niektórych zadaniach konieczne jest użycie typowych biurowych przyborów takich jak dziurkacz, zszywacz czy korektor (nie mówiąc o ołówku!), np. za pomocą zszywacza trzeba doprawić rybom łuski. Część zadań jest prostych, opierających się na typowym bazgraniu. Inne natomiast są na tyle skomplikowane lub niewygodne, że wręcz niemożliwe do wykonania. Do takich można zaliczyć rozrzucenie na najbliższym spotkaniu pomalowanego i wyciętego konfetti. Tu widać jednak, że najważniejsze nie jest samo uzupełnianie zeszytu. Liczy się przede wszystkim pomysł, idea żartobliwego ujęcia rzeczywistości biurowej. Niektóre zadania są rzeczywiście trafne, tak jak "zamknięcie ust" wizerunkowi gadatliwej koleżanki (za pomocą taśmy klejącej).

Wszystko opiera się oczywiście na znajomości stosunków i zwyczajów panujących w pracy. Książka oddaje typowy obraz życia w biurze, z przymrużeniem oka hołdując stereotypom takim jak: mnóstwo pracy narzuconej przez szefa, koledzy gotowi zrobić nam coś przykrego, kłopoty z podwyżką i urlopem, porażki i sukcesy. Ale znajduje się tu też dużo odniesień do kwestii nie mających bezpośredniego związku z pracą, tylko ogólnie niemiłych lub denerwujących (jak odtworzenie trajektorii lotu komara, który zeszłej nocy nie dawał nam usnąć).

Głównym celem poszczególnych ćwiczeń jest rozładowanie złości na szefa i współpracowników - można tu dać upust swoim emocjom. Ale oczywiście ma to raczej poztywny charakter - chodzi przecież przede wszystkim o odprężenie, chwilę uśmiechu, dystans do swojej pracy. Zadania mogą "ćwiczyć" pewne umiejętności lub cechy potrzebne w pracy, takie jak kreatywność, którą trzeba się wykazać przy rysowaniu obrazu nędzy i rozpaczy albo asertywność podczas "lekcji kaligrafii" nad zdaniem "nie robię nic pod dyktando". Często pojawiają się odniesienia do wyrażeń typu: coś leży na wątrobie, zalać robaka, burza mózgów, dużo na głowie. Jest to ciekawe, bo sformułowania te są potraktowane dosłownie i interesująco zobrazowane.

Dla kogo tak naprawdę jest ten "zeszyt"? Raczej nie dla tych, którzy rzeczywiście nudzą się w biurze. Wszystko jest tutaj nie do końca poważnie - także cel, jakim jest uzupełnianie zeszytu w pracy. Może on prędzej posłużyć jako ciekawostka w gronie znajomych z pracy - aby razem się przez chwilę pośmiać.