W konstruowaniu swoich książek Dean Koontz używa kilku zabiegów. Mroczne thrillery psychologiczne wyprowadza z fundamentów opartych na przeświadczeniu bohaterów o swojej nadnaturalnej zdolności okazującej się przeidealizowanym obrazem osobowości. Ukazuje w ten sposób, że koszmar jawić się może w ludzkiej skórze, na pozór zwyczajnej. Horrory mogą być czytelne od samego początku lub zaczynać się niepozornie, wręcz subtelnie wyłaniać się z codzienności wydarzeń atakując życie szarych obywateli. Autor potrafi również uśpić czujność czytelnika wyprowadzając go z letargu toczącej się na łamach stron historii zdającej się prowadzić w kierunku kryminału z wplecionym wątkiem naukowym, by w pewnym momencie nadać akcji książki potężnego kopa kończącego się "koszmarnym" siniakiem. Na tym modelu zbudowane są "Drzwi do grudnia".

Koontz znany jest z wykorzystywania w swoich powieściach różnych teorii naukowych dotyczących psychologicznej strony człowieka, wierzeń w zjawiska paranormalne, czy okultyzmu, do zbudowania wciągającej fabuły jednocześnie uwydatniającej negatywne skutki praktykowania czy stosowania wyżej wymienionych zagadnień. Daje w ten sposób do zrozumienia, że pewnych zjawisk ludzkiej natury nie da się do końca okiełznać, ani przewidzieć ich skutków. Nawet gdyby się nimi zajęli naukowcy. Przecież z naturą człowiek nigdy nie zwycięży.

W książce "Drzwi do grudnia" tajemnica pojawia się od pierwszych stron. W deszczową, ponurą noc Laura McCaffrey, psychiatra dziecięcy zostaje wyciągnięta z domu i zawieziona do domu swojego męża Dylana w Studio City. Detektyw Dan Haldane ukazuje jej miejsce okrutnej zbrodni. Masakry dokonanej na trzech mężczyznach. Jednym z nich jest jej mąż Dylan, psycholog behawioralny. On i jego dwaj współpracownicy-naukowcy zostają pozbawieni życia w nieludzki wręcz sposób. Ich ciała zostają zmiażdżone. Żadne logiczne wyjaśnienie nie rozwiązuje stanu ich ciał. Laura wypytuje o swoją córkę, która została porwana przez ojca, w wieku 3 lat. Sześć lat przed wydarzeniami w Studio City.

Miejscem zbrodni jest "szary" ascetyczny pokój, wyposażony w urządzenia służące do poddawania ludzi głębokiej stymulacji mózgu, czyli regresji hipnotycznej w komorze deprywacji sensorycznej i terapii awersyjnej wywołujące biosprzężenie zwrotne przeprowadzanej na przygotowanym w tym celu krześle. Brzmi to zawile, ale wyjaśnienie w książce jest bardzo klarowne.

Niedługo po tym odnajduje się dziewczynka, wędrująca nago po ulicach miasta. Melanie nie mówi, prawie nie reaguje na bodźce zewnętrzne zamknięta w swoim katatonicznym wewnętrznym świecie. Poddana przez matkę hipnozie nie potrafi wyjaśnić wydarzeń, które miały miejsce w więzieniu, będącym miejscem tajemniczych badań. Jedyne słowa, które powtarza to: "Drzwi…do…grudnia…". Nie ma świadomości, co się stało, jej wzrok jest nieobecny…Smutek jej oczu kąsa dotkliwie matkę, która nie jest w stanie dotrzeć do niej nawet podczas seansu hipnotycznego.
Porucznik Haldane rozpoczyna śledztwo.

Akcja (czas trwania 38 godzin i 10 minut) bynajmniej przez dłuższy czas nie wciąga. Prowadzona jest jak kryminał. Kartka po kartce książka zawiera opis typowo "kalifornijskiego" śledztwa w świecie hamburgerów, frytek i zupy fasolowej, gdzie łatwo ulec żądzy pieniądza i pokusie władzy. Fabuła nieco usypia swoja monotonią i schematycznością. Jednak na stronie 140 następuje moment zwrotny. Wydarzenia, które zaczynają następować nareszcie przyprawiają skórę o upragniony dreszcz, jakby Koontz zaczął otwierać swoje drzwi do grudnia, którego chłód wywołuje taki sam stan. Czułem z każda stroną jak otwiera je coraz szerzej, by na końcu uderzył we mnie mroźny wiatr, który zatkał mi dech w piersiach; bym z trudem mógł je zamknąć tak jak z trudem zamknąłem ostatnia stronę.

Jaką teorię naukową zawarł tym razem autor? Taką, że w istocie ludzkiej istnieją dwa byty: fizyczne ciało oraz astral, czyli ciało eteryczne - czasami nazywane, psychogeistem. Innymi słowy, każdy człowiek posiada dwoistą naturę, a dokładnie sobowtóra, który może funkcjonować oddzielony od fizycznego ciała, co umożliwia przebywanie w dwóch różnych miejscach jednocześnie. Badania przeprowadzane na Melanie miały za cel nauczenie jej eksterioryzacji, czyli wychodzenia poza własne ciało. Prowodyrami całej "terapii" jest grupa ludzi skupiona wokół polityki i nauki. Zajmują się oni wykorzystywaniem ludzi zarówno dla zachcianek cielesnych (postać Reginy) jak i prywatnych (Melanie). Te drugie mają wręcz globalny zasięg i wkraczają daleko w strefę polityki. Obie zaś mają charakter manipulacyjny i niszczący karierę i psychikę drugiego człowieka.

Tłem akcji jest szary świat Kalifornii, niedaleko Los Angeles. Koontz zawęża ją do kilku miejsc. Wynika to z krótkiego czasu jej trwania. Postaci tu jest niewiele. Większość stanowią policjanci. Pośród nich w sposób pozytywny wyróżnia się wzbudzający zaufanie porucznik Dan Haldane. Policjant idealista - niezależny, cyniczny, (choć trzeba podkreślić, że za bardzo dowcip w tej książce się nie udał autorowi), twardy. Wymienić poza nim należy ochroniarza Earla i agentów FBI, Melanie i jej matkę Laurę. Spotkać można kilka postaci pobocznych. Resztę żywych istot stanowią mężczyźni związani z badaniami nad Melanie. Wszystkie postaci mają wpływ na rozwój wydarzeń. Koontz nie wprowadza tu osób przypadkowych.

Po raz kolejny pisarz przedstawia znany schemat swoich bohaterów jako ludzi, na których ciążą przykre doświadczenia z przeszłości. Teraz zaskakuje ich kontakt z nadprzyrodzonymi siłami, o których nie mieli bladego pojęcia. Postaciami najwyraźniej zarysowanymi są Laura i Dan Haldane. Pani doktor przedstawiona jest jako potomek swojej apodyktycznej i surowej matki. Dzięki temu wie jak unikać błędów w kontaktach z córką i dlatego wybrała profesję psychiatry by pomagać poszkodowanym patologicznie dzieciom. Na detektywie ciąży piętno utraconego rodzeństwa i pewnej dziewczynki, która została zamordowana z jego winy. Oboje próbują odciąć się od tych wspomnień prowadząc wartościowe życie i za wszelką cenę ratując innych.

Powieść niczym nowy nie zaskakuje, gdyż nie pierwszy raz Koontz wprowadza postać katatonicznej dziewczynki ze zdolnościami, lecz każdemu, kto przeczyta tę lekturę na pewno spodoba się oryginalny sposób wykreowania psychogeista. Scena w kuchni z radiem i "kwiatowym" wichrem wywołują gęsia skórkę i każdemu, kto posiada wyobraźnię najbardziej zapadną w pamięci.

Pomimo wielu przeczytanych przeze mnie książek Koontza, wciąż zachęcającym do poruszania się w głąb kolejnej jest nieodparte pytanie:, "Dlaczego?".