"Płynne czasy" to książka podejmujaca próbę zdiagnozowania najważniejszych zjawisk występujących we współczesnym świecie, w perspektywie ich wpływu na życie obywateli globalnego społeczeństwa.

Według Zygmunta Baumana, charakter funkcjonowania dzisiejszych rozwiniętych społeczeństw określa pięć zasadniczych zjawisk: zanik struktur predestynujących jednostkę do pełnienia określonej roli społecznej ( co za tym idzie wzrost swobody w dysponowaniu własnym losem), brak korelacji między sferą władzy i polityki, odejście od koncepcji państwa opiekuńczego na rzecz promowania indywidualnego sukcesu i rynkowej rywalizacji, fragmentaryzacja życia związana z dominacją krótkoperspektywicznych strategii życiowych oraz zwiększenie społecznych wymagań co do odpowiedzialności jednostki. Autor próbuje wskazać na przyczyny niepokoju i alienacji, szerzące się we wspólnotach, kształtowanych przez te procesy. Stara się objaśnić w jaki sposób zjawiska pozornie dalekie naszej codzienności, poprzez zapośredniczenie w globalnym obiegu informacji, współtworzą ją i przeobrażają .

Według Baumana zjawiska takie jak uchodźctwo czy terroryzm, zagospodarowane zostały w prowadzonej przez współczesne państwa polityce lęku. Dawny projekt państwa opiekuńczego wyparty został przez projekt "państwa osobistego bezpieczeństwa", który przyczynia się do wzmagania ksenofobii i postaw izolacjonistycznch. Wyolbrzymione w środkach masowego przekazu zagrożenia służą uzasadnianiu decyzji ograniczajacych prawa obywatelskie i zwiększania zasięgu ingerencji państwa w życie obywateli, w społeczeństwie zaś potęgują nastroje niepewności. Inny w zbiorowej świadomości staje się kimś niebezpiecznym, przed kim należy szukać schronienia dla siebie i swojej rodziny. W społeczeństwach Zachodu lęk ten zostaje upostaciowiony w osobie bezdomnego imigranta, potencjonalnego mordercy i pedofila.

Najbardziej dostrzegalnym efektem atomizacji społeczeństwa i porzucenia idei solidaryzmu społecznego staje się wzrost liczby osób wykluczonych, nie przynoszących żadnych korzyści w ogólnym bilansie użyteczności, o który opiera się funkcjonowanie kapitalistycznego społeczeństwa. Powszechny brak zainteresowania przywróceniem wykluczonych życiu wspólnoty nie tylko uniemożliwia praktyczną realizację demokratycznego hasła równości wszystkich obywateli wobec prawa, lecz także ujawinia brak jakichkolwiek struktur zapewniających trwałość ról społecznych, w ten sposób pogłębiając alienację i codzienny niepokój człowieka ponowoczesności.

Bauman nie stara się być futurologiem. Jedynym ustępstwem względem przyjętej przez niego postawy chłodnego sprawozdawcy jest postawienie, brzmiącego zresztą mało przekonująco, postulatu odnowy projektu utopii jako programowego sposobu myślenia o społecznej rzeczywistości. "Płynne czasy" nie są książka, która mogłaby szukać czytelników jedynie w wąskim gronie uniwersyteckim. Przejrzysty sposób prowadzenia wywodu oraz jasny, wolny od nazbyt fachowej terminologii język, sprawiają, że nowa publikacja Zygmunta Baumana z powodzeniem może starać się o znacznie szerszy krąg odbiorców. Szczególnie warto polecić ją wszystkim tym, dla których ponowoczesna rzeczywistość pozostaje obszarem zagadkowej i niepokojącej nieprzejrzystości. Z pewnością może być ona pomocna w określeniu własnego miejsca wśród globalnych zjawisk dzisiejszego świata.