Ciudad Juarez, miasto położone na północy Meksyku przy granicy z USA, okryte jest fatalną sławą. Od 14 lat regularnie dochodzi tu do niewyjaśnionych morderstw młodych kobiet. Są uprowadzane, torturowane, gwałcone, zabijane. Ich porzucone ciała znajduje się przypadkowo w różnych częściach miasta, a sprawcy ciągle pozostają bezkarni. Do tej pory zostało zabitych w ten sposób ponad 400 kobiet, kilkaset uznanych jest za zaginione. Brzmi to przerażająco i niewyobrażalnie. Sprawa ciagnąca się latami bez wytłumaczenia, wielokrotność zbrodni, bezsensowne okoliczości wydają się być koszmarem. Nie ma żadnego przekonującego wyjaśnienia dlaczego w państwie, w którym teoretycznie istnieją organy służące bezpieczeństwu i ochronie obywateli, dochodzi do tak strasznego długotrwałego łamania prawa. Dlaczego przez tyle lat nie udało się położyć kresu tym zbrodniom, ukarać winnych.

Autorzy opisując różne okoliczności sprawy próbują oczywiście znaleźć wytłumaczenie. Są różne hipotezy motywów zbrodni, takie jak handel organami czy msze satanistyczne. Marc Fernandez i Jean-Christophe Rampal poszukują jednak szerszego kontekstu. Ich odpowiedź jest wieloaspektowa, wskazuje na wiele powiązanych ze sobą uwarunkowań. Kobietobójstwo wiąże się między innymi z kulturą macho, pogardliwym traktowaniem kobiet. Widać to dobrze w statystykach dotyczących przemocy domowej. Niestety bicie i poniżanie kobiet jest na porządku dziennym. Dodatkowo zabijane są głównie młode kobiety pochodzące z niższych warstw społecznych, często pracownice fabryk, których śmierć nie robi na policji żadnego wrażenia.

Drugim podstawowym problemem jest "wyjątkowość" Juarez jako miasta będącego swoistym centrum przestępczości, brudnych interesów, przemocy. Wiąże się to z jego położeniem przy granicy z USA, ale mimo to trochę trudno zrozumieć dlaczego to wszystko skupiło się tak bardzo w tym jednym miejscu. Miastem rządzi kartel narkotykowy, codziennie dochodzi tu do morderstw związanych z porachunkami gangów, bieda skłania kobiety do prostytucji. Poziom bezpieczeństwa z pewnością nie jest wysoki. Panuje klimat bezkarności, przyzwolenia i łatwości szerzenia się przestępczości.

Skąd to wynika? Wskazywanym przez wielu problemem jest nieudolność, brak profesjonalizmu władz i ich powiązania ze światem przestępczym. Postawa policji i prokuratury przez wiele lat świadczyła o chęci zatuszowania sprawy, ukrycia prawdy. Skorumpowanie policji i jej związki z morderstwami są oczywiste. Władze posunęły się nawet do tortur w celu wymuszenia zeznań aby mieć jakichś winowajców. Normalnością są groźby, zastraszanie, fabrykowanie dowodów, zagubione dowody.

Pytaniem, na które trudno znaleźć odpowiedź w książce - autorzy nie wypowiadają się jasno w tej kwestii - jest to na ile morderstwa w Juarez należy traktować jako działania jednej grupy, a na ile jako zjawisko. Część zabójstw na pewno jest ze sobą powiązanych, ale niektóre mogą być pojedynczymi aktami osób, które w poczuciu przyzwolenia postępowały na wzór poprzedników.

Sprawa jest na tyle skomplikowana, mocno wpisana w obraz miasta, że wydaje się, iż do jej rozwiązania konieczna jest pomoc z zewnątrz. Potrzeba ogólnego podejścia, uzdrowienia całego systemu walki z przestępczością. Z biegiem lat problem morderstw z Juarez uległ nagłośnieniu na arenie międzynarodowej, zajęła się nim m.in. Amnesty International. Warto o tym mówić, bo może dzięki temu uda się w jakimś stopniu wywrzeć presję na odpowiednich organach i doprowadzić w końcu do podjęcia rzeczywiście efektywnych działań. Książka "Miasto morderca kobiet" też jest takim małym głosem prawdy, pamięci i sprzeciwu. Stanowi efekt niełatwej pracy dziennikarzy - niełatwej, bo wymagającej walki z niechęcią, milczeniem, biurokracją. Jest też rzetelnym źródłem informacji - porządkującym nieścisłości, na które można trafić w internecie.