"Conan Conanowi nie równy" - te słowa cisną się na usta czytelnika tomu kolejnych przygód największego herosa Ery Hyboryjskiej.

Najbarwniej postać silnego i odważnego jak lew barbarzyńcy opisał Robert E. Howard. Ojciec Amry - pod tym imieniem Conan znany był w niektórych miejscach ówczesnego globu - stworzył pod koniec swojego krótkiego życia postać nieustraszonego woja, który wyrusza w świat "aby swą obutą w sandał stopą zmiażdżyć błyszczące klejnotami ziemskie królestwa." - jak opisują go kroniki nemedyjskie, których "fragmenty" wprowadzają w opowiadania Howarda. Pochodzący z mroźnej Cymmerii Conan pod koniec swego burzliwego życia zdobywa koronę najświetniejszego państwa, jakim była wówczas Aquilonia.

Zapoczątkowany przez Howarda cykl Conan znalazł swych kontynuatorów pośród pisarzy tej klasy, co Lin Carter, L. Sprague de Camp czy Karl E. Wagner. Fani Conana sprzeczają się co do najlepszego nie - howardowskiego Conana. Z pośród liczącego niemal sto egzemplarzy zbioru przygód najlepszą opinią cieszy się Conan i Szmaragdowy Lotos autorstwa Johna C. Hockinga.

W tej powieści poznajemy Conana jako najemnika; los zsyła go na ziemie Królestwa Shem, stojącego w obliczu konfliktu zbrojnego. Pragnie on zaciągnąć się pod oddział najhojniej płacący za miecz. Jednak skutkiem intrygi dwóch magów zmuszony jest wziąć udział w grze ciemnych, magicznych mocy. Wyrusza w podróż pośród barwnej drużyny do Stygii, aby zmierzyć się z czarownikiem Ethram-Falem. Udało mu się wskrzesić starożytną roślinę zwaną Szmaragdowym Lotosem a będąc w posiadaniu tajemnicy jej życia może wpływać na osoby, które stają się bezwolnymi wykonawcami jego pragnień.

Największy grzech, jaki popełniają autorzy pastiszów o Conanie to "produkcja" postaci drugoplanowych, które wysuwają się na plan pierwszy. Zaś wszyscy czytelnicy są zgodni co do tego, że pierwsze skrzypce winien grać zawsze Conan...

Jaki jest główny bohater w wykonaniu Johna Hockinga? Barbarzyńca odmalowany na stronach powieści to postać mroczna, ale jednak bardziej ludzka niż howardowski pierwowzór. To mężczyzna o ogromnej żywotności, sile i woli przetrwania, jednak nie pozbawiony moralnych wątpliwości. Na plan pierwszy wysuwa się u niego honor i poprzez to w rzeczywistości zdaje się być on bardziej cywilizowany niż przybrani w cywilizacyjne szaty mieszkańcy starego świata.

Prócz przeciwieństw losu, które bohater pokonuje oraz siły i odwagi, jaką obdarzony musi być każdy wojownik, w książce nie może brakować wątku miłosnego. Niewiasty, których serca Conan podbił, odznaczały się pięknem i siłą charakteru. Ten charakter objawiał się w przewrotny sposób: zawsze znajdywały ukojenie w ramionach barbarzyńcy, udowadniając swą przenikliwość w wyborze mężczyzny obdarzonego najlepszym koszem genów.

Nie inaczej jest i tutaj: w jednej ze scen ukazany jest Conan rozmawiający z dziewczyną, która otwiera przed nim swe serce. Jednak barbarzyńca nie byłby sobą, gdyby rozmowa nie miała finału kończącego się "łóżkiem" - rolę tę pełni rozłożony na starej łajbie koc.

To właśnie poprzez ludzkie słabości, które nieobce są doskonałemu wojownikowi, heros zyskuje sympatię czytelnika. Często działa on pod wpływem impulsu, jednak nigdy przeciwko barbarzyńskiemu kodeksowi honorowemu. Jest też bardzo bezpośredni i często ujawnia się jego rubaszne poczucie humoru. Widzimy to np. w scenie, gdy Zelandra opatruje mu rany odniesione podczas potyczki ze zbójcami na pustyni i wyraża obawę o jego sprawność w dalszym boju. Conan stwierdziwszy, iż jego przyjaciel Heng Shih bardziej potrzebuje medycznej pomocy, w typowy dla siebie sposób oznajmia to jej:

-Na Ymira, kobieto, bywało, że bardziej dokuczał mi kac!

W książce nie brak postaci drugoplanowych. Tutaj także - jak w twórczości Howarda - osoby parające się magią posiadają cechy negatywne. Są ukazane jako postacie w pewnym sensie bezwolne, gdyż siły, które starają się okiełznać, przejmują nad nimi kontrolę. Dzięki taktyce wojennej oraz potędze mięśni barbarzyńcy i jego kompana Heng Shiha - ich przyjaźń jest ukazana bardzo wiarygodnie i sugestywnie - tak naprawdę życie i honor czarodziejki Zelandry zostają uratowane. Conan korzysta często z jej magicznej pomocy, jednak w finale to właśnie od bohaterskich czynów umięśnionego herosa zależy powodzenie misji. Między słowami odczytujemy howardowski przekaz: barbarzyńca jest ucieleśnieniem zdrowego, dzikiego ducha, przeciwstawionego zepsutej cywilizacji. To także obrońca prostych zasad, które mają źródło w ludzkim sercu.

Doskonale została ukazana pustynna Stygia. W tej krainie czarnoksiężników podróżujący z przyjaciółmi Conan spotyka ślady mrocznej przeszłości w postaci nawiedzonych miejsc i ghouli. Autor ukazuje zjawiska magiczne, niekiedy korzystając ze sprawdzonych schematów, innym razem zaś wnosi powiew świeżości i oryginalności. Magiczny miraż oazy na pustyni, będący w rzeczywistości śmiertelną pułapką, to jeden z najciekawszych opisów działania magii ukazany w literaturze Sword&Sorcery.

Hocking jest częstym gościem forów internetowych i odwrotnie niż większość pisarzy w Polsce nie stroni od takiej formy wymiany informacji z fanami swej twórczości. Podczas dyskusji ‘online’ odkrył pewne fakty, które były inspiracją do napisania powieści. Autor pracował w tzw. niebezpiecznych dzielnicach w Ameryce Północnej i zaobserwowana rzeczywistość tycząca osób uzależnionych od nałogu narkotykowego odcisnęła na nim swe piętno. Objawy działania spożywanego przez bohaterów pyłu ze szmaragdowego lotosu mają wiele wspólnego z realiami uzależnienia. Mroczna strona zakazanych używek ukryta jest w drugim dnie powieści.

Conan i Szmaragdowy Lotos to książka z wszech miar godna polecenia. Po przeczytaniu 1/4 części odnosimy wrażenie, iż autor traci swą dynamikę i nieco zaplątuje się w opisach miast Stygii. Jednak parę stron dalej impas zostaje przełamany. Dosłownie nie możemy oderwać się od powieści i z wypiekami na twarzy bierzemy udział w fascynującej przygodzie z najświetniejszym bohaterem Sword&Sorcery w roli głównej.