Miejsce, które poznajemy rozpoczynając lekturę "Smoczego ziarna", to wyidealizowana kraina, sielska wieś, na której życie toczy się według sprawdzonego przez wieki porządku. Obowiązują tu proste, jednoznaczne zasady moralne i reguły życia społecznego. Każdy zna swoje miejsce w rodzinie i oddaje szacunek należny tym, którzy stoją wyżej w hierarchii. Żony są posłuszne mężom, a dzieci rodzicom. Ciężka i uczciwa praca przynosi odpowiednie plony. Uprawa roli podlega prawom natury, ziemia jest płodna i poddana człowiekowi.

Akcja książki rozgrywa się w Chinach w I połowie XX wieku. Głównymi przedstawicielami opisywanego świata są Ling Tan wraz z rodziną. Ling Tan - pięćdziesięciokilkuletni rolnik to ojciec i ostoja rodu. Jest rozsądny, systematyczny, ufa logice i prostym prawdom. Posiada niekwestionowany autorytet i potrafi podejmować właściwe decyzje.

Mieszkańcy wioski, podobnie jak Ling Tan, godzą się na swój los, nie potrzebują zmian ani nie mają wielkich pragnień. Większość z nich nie potrafi czytać i pisać, ale nie jest to im do niczego potrzebne. Żyją swymi codziennymi sprawami nie mając pojęcia np. o tym, co znajduje się po drugiej stronie kuli ziemskiej. Prostota jest nieodłączną cechą ich spokoju i harmonii.

Zadaniem książki jest pokazanie jak ten spokojny, idealny świat, ulega zburzeniu przez wojnę, gwałt i śmierć towarzyszące atakowi wrogów zza morza. Najazd następuje stopniowo, dając pewien czas na oswojenie się. Ale jak można się dobrze przygotować na tragedię? Mieszkańcy wsi są zwykłymi rolnikami, nie przyzwyczajonymi do walki, nie posiadającymi broni. Najważniejsza dla nich jest rodzina i ziemia, dom. Oczekują uczciwych zasad, niezależnie od tego, kto miałby rządzić i nakładać podatki. Nauczeni doświadczeniem wcześniejszych zamieszek wewnątrz kraju cenią wartość pokoju.

Tym razem jednak jest inaczej, bo najeźdźcą jest inne państwo. Dochodzi do niespotykanego wcześniej okrucieństwa, bezsensownej przemocy i spustoszenia. Rodzina Ling, tak jak inne, doświadcza wielu dramatycznych wydarzeń, niemal ulega rozbiciu. Bohaterowie znajdują różne drogi ratunku, sposoby postępowania w tych trudnych warunkach. Nie ma jednej właściwej postawy, trzeba wybierać "mniejsze zło". Jedni współpracują z wrogiem, inni podejmują decyzję o walce w możliwy dla siebie sposób. A niektórzy dzięki nowym okolicznościom dostają szansę na spełnienie nierealnych wcześniej marzeń.

Wielkie nieszczęście i nieludzkość innych wywołują zmiany w człowieku. Staje się nieczuły, zmniejsza się jego wrażliwość na krzywdę innych. W krytycznych warunkach łatwiej ujawniają się wady, dzikie instynkty, osobiste urazy. Nawet ci, którzy cenili ponad wszystko pokój, stają się twardsi i bardziej bezwzględni.

Czas okupacji jest próbą dla rodziny i szerzej wsi. Jest to bardzo zwarta, blisko ze sobą związana społeczność. Podstawowym obowiązkiem wobec przodków jest przedłużenie istnienia rodu. Stąd wynika waga posiadania synów - w ten sposób rodzina żyje dalej w dzieciach, wnukach itd. Dlatego też mężczyzna może mieć konkubiny, a rodzice są zobowiązani znaleźć małżonków dla swoich dzieci. Córki po zamążpójściu są oddawane do innej rodziny, wobec której mają teraz większe obowiązki. Kobieta zdobywa pozycję w domu męża dopiero po urodzeniu syna. Podczas wojny te zasady ulegają zachwianiu. Koryguje je bliskość śmierci, która na nowo szereguje priorytety. Trudno jest znaleźć odpowiednich kandydatów do zawarcia małżeństwa, a kobiety dostają szansę na wyjście poza tradycyjną rolę.

Narracja "Smoczego ziarna" przypomina sposób myślenia Ling Tana w czasach spokoju. Wszystko jasno z siebie wynika, następuje w określonym porządku. Narrator utrzymuje dystans do opisywanych wydarzeń, nie angażuje się emocjonalnie. Spokojny, ale rzeczowy styl narracji sprawia, że książkę czyta się łatwo i z przyjemnością. Jednak wadą "Smoczego ziarna" jest zbytnia przewidywalność. Trochę brakuje indywidualnego spojrzenia i znalezienia w bohaterach czegoś więcej niż to, co najbardziej poprawne i oczywiste.