Sergio Bambaren miał dobrze płatną pracę, jednak postanowił ją porzucić. Doszedł bowiem do wniosku, że człowiek powinien robić w życiu to, co przynosi mu satysfakcję. Peruwiańczyk uwielbia podróże, surfowanie i wszystko, co jest związane z oceanami. Podczas jednej z wypraw, gdzieś w Portugalii, spotkała go niezwykła przygoda z delfinem, którego uczynił bohaterem swojej powiastki. Ta niewielka objętościowo książeczka, dość niespodziewanie sprzedała się do tej pory w ponad 10 milionach egzemplarzy. Bez dwóch zdań - fenomen, ale czy bajkowa opowieść Bambarena rzeczywiście jest fenomenalna?

Delfin o imieniu Daniel, ponad wszystko kocha odkrywać nowe miejsca i "ślizgać się" na falach. Jego marzeniem jest poznanie prawdziwego sensu istnienia, nie wierzy bowiem w to, że głównym celem życia delfina jest łowienie ryb, jak próbują mu wmówić starsze osobniki. Daniel nie chce być taki jak wszyscy (nie chce żyć, żeby łowić, ale łowić, żeby żyć). Młodemu delfinowi jest smutno z powodu, że nie jest rozumiany przez stado, iż nie ma z kim podzielić się swoimi wrażeniami, poczuciem wolności, jakiego doświadcza surfując na rafie. Pewnego dnia postanawia opuścić lagunę i wyruszyć w daleką podróż, aby odkryć to, co jest w życiu najcenniejsze.

Człowiek XXI wieku ciągle za czymś goni. Pracuje od rana do wieczora, na nic innego nie ma czasu, a jeśli nawet znajdzie chwilę, jest zbyt zmęczony na jakąkolwiek aktywność. Bierze udział w wyczerpującym wyścigu szczurów, skutecznym wabikiem są dobra materialne, które przynoszą radość, choć często krótką. Nie potrafi się zatrzymać, nie potrafi dostrzec głębszego sensu egzystencji. Dorośli zapominają swoje młodzieńcze marzenia, dzieci dorastają w przeświadczeniu, że pieniądze są najważniejsze. Tak oto wygląda, mniej więcej, obraz współczesnego człowieka. Nie ulega wątpliwości, że nie jest on szczególnie korzystny, gdyby dodać jeszcze do niego upadek obyczajów, znieczulicę społeczną... Oczywiście nie każdy człowiek jest taki, rzekłbym nawet, że mniejszość. Ale całkiem prawdopodobne, że niebawem, za kilka/naście lat, proporcje mogą się zmienić.

Sergio Bambaren radzi iść za głosem serca, wyzbyć się lęków i wewnętrznych zahamowań, a wtedy marzenia naprawdę mogą się spełnić. Brzmi to jak najbardziej ładnie i całkiem logicznie, ale życie nie jest takie proste. Nie każdy może sobie pozwolić na luksus wyboru. Nie każdy ma takie szczęście jak Peruwiańczyk, który z milionami dolarów na koncie może robić co mu się tylko podoba (albo jak w piosence Rynkowskiego "nic nie robić, nie mieć zmartwień, chłodne piwko w cieniu pić..."). Niektórzy ludzie mają pewne zobowiązania, muszą przykładowo dbać o najbliższych, nie mogą nagle rzucić wszystkiego i wyruszyć w podróż za swoimi marzeniami.

"Delfin. Opowieść o marzycielu" zalicza się do grupy książek, wśród których znaleźć można takie tytuły jak m.in. "Mały książę" i "Alchemik". Dzieło Exupery'ego zyskało powszechne uznanie, powieść Coelho również ma miliony zwolenników. Wydaje się, że utwór Bambaren może się równać z wyżej wymienionymi jedynie pod względem ilości sprzedanych egzemplarzy. Przesłanie bez wątpienia jest piękne, ale forma i przede wszystkim nieco spłaszczona, nieskomplikowana historia, nie zadowolą wymagającego czytelnika.