Sukces pisarski bywa czasami przekleństwem, a zwłaszcza wtedy, gdy musimy sprostać rozbudzonym apetytom czytelników w kolejnych książkach. W tym kontekście trudno pewnie o większe przekleństwo, niż powieść "Cień wiatru", który mógł położyć się nomen omen cieniem na dalszej karierze pisarskiej... Bez wątpienia owo widmo wisiało nad głową Carlosa Ruiza Zafóna, gdy siadał do napisania powieści "Gra anioła". Pisarz wyszedł jednak obronną ręką z konfrontacji z własnym cieniem.

"Gra anioła" to powieść z jednej strony podobna do poprzedniej książki Zafóna - mamy znów Barcelonę i jej mroczne zaułki - a jeden z nich prowadzi ponownie do Cmentarza Zapomnianych Książek. Mamy kolejną szansę na spotkanie z kilkoma bohaterami "Cienia wiatru" - ale to nie może dziwić skoro wiemy, że "Gra anioła" to swoisty prequel, aczkolwiek lektura wcześniej wydanej powieści nie jest konieczna. A z drugiej strony - to powieść zdecydowanie inna od poprzedniczki - bardziej mroczna i krwawa - jakby autor znów poszedł na spacer uliczkami Barcelony, lecz tym razem skupiał swoją uwagę na mroku ludzkiej duszy. Przychodzi na myśl metafora Platońskiej "jaskini cieni" - zresztą bohaterowie na stronach powieści często przerzucają się cytatami właśnie z Platona.

Już sam początek opowieści wprowadza nas w klimat mrocznej baśni. Jak pisze Zafón:
"Pisarz nigdy nie zapomina dnia, w którym po raz pierwszy przyjmuje pieniądze lub pochlebstwo w zamian za opowieść. Nigdy nie zapomina tego momentu, kiedy po raz pierwszy słodka trucizna próżności zaczyna krążyć mu z żyłach, wierząc, że jeśli zdoła ukryć swój brak talentu, sen o pisarstwie zapewni mu dach nad głową, ciepłą strawę pod wieczór i ziści jego największe marzenie: ujrzy swoje nazwisko wydrukowane na nędznym skrawku papieru, który zapewne go przeżyje".

O ile w słynnym "Cieniu wiatru" obserwowaliśmy świat z perspektywy czytelnika, to tym razem oglądamy go z punktu widzenia pisarza. Główny bohater i narrator nowej książki, młody pisarz David Martin dorastający jako ubogi sierota pod skrzydłami pewnej redakcji barcelońskiego dziennika zaczyna tworzyć cieszące się wielkim powodzeniem sensacyjne czytadła. Kiedy postanawia wydać również bardziej ambitną prozę, powieść zostaje zmiażdżona nieprzychylnymi recenzjami. Kiedy zgłasza się do niego tajemniczy wydawca z propozycją napisania książki, jakiej nikt jeszcze nie napisał, David nie ma właściwie wyboru - nie może odrzucić takiej oferty. Niebawem okazuje się, że być może popełnił wielki błąd... Nagle odkrywa, że historia jego życia stanowi odbicie losów innego pisarza, który kiedyś mieszkał w tym samym domu.

"Gra anioła" trochę przypomina treścią sensacyjne utwory wydawane w odcinkach, te wszystkie gotyckie opowieści o duchach, w których za grosz brakuje realizmu, a intryga jest tak poplątana, że chwilami przypomina węzeł zbiegów okoliczności. Uważniejszy czytelnik odkryje jednak pod tymi splotami niemal teozoficzną rozprawę, podaną jednak w bardzo lekkostrawnej formie. Ci, którym nie podobał się "Cień wiatru", prawdopodobnie i teraz nie będą usatysfakcjonowani. Jednak wszystkim czytelnikom ponowna podróż po Barcelonie dostarczy niezapomnianych i chwilami przerażających przeżyć. Bo w końcu, jak twierdził jeden z bohaterów "Cienia wiatru": "Książki są lustrem: widzisz w nich tylko to, co już masz w sobie".