Nie raz, nie dwa, książki opatrzone formułą typu światowy bestseller rozbudzały mój czytelniczy apetyt. Najczęściej jednak nie zostawał on zaspokojony - w najlepszym przypadku pozostawał lekki, aczkolwiek odczuwalny niedosyt. Powieść pt. "Kair, historia pewnej kamienicy" również jest promowana wspomnianym wyrażeniem. W pełni zasłużenie. Szkoda, że książce, której autorem jest Alaa Al Aswany nie poświęcono w polskich mediach zbyt wiele miejsca. Owszem, gdzieniegdzie można było trafić na krótkie notki tudzież recenzje, ale w porównaniu do innych "bestsellerów" informacji było mało, skoro niejedna osoba interesująca się literaturą nawet nie słyszała o tej pozycji.

W powieści Egipcjanina nie ma jednej, wiodącej postaci, wokół której zbudowana jest akcja. Fabuła jest wielowątkowa, mianem głównego bohatera można by określić pół tuzina osób. Losy niektórych splatają się ze sobą, inni nie wiedzą o swoim istnieniu.
Taha asz-Szadli to inteligentny młodzieniec, pragnący zostać policjantem. Chłopiec pomaga ojcu, który jest portierem w kamienicy. Praca to bardzo niewdzęczna (bycie na posyłki mieszkańców, wysłuchiwanie ich grymasów) i słabo płatna. Żeby nie mieć zaległości w szkole, Taha często uczy się nocami. Bardzo dobre wyniki z egzaminu maturalnego pozwoliły mu zdawać na Akademię Policyjną.
Zaki ad-Dassuki, 65-letni, elegancki mężczyzna jest wielkim miłośnikiem i znawcą kobiet. Choć odebrał dobre wykształcenie, nie osiągnął w życiu zawodowym znaczących sukcesów. Jednym z powodów takiego stanu rzeczy był brak ambicji i obsesyjne uzależnienie od seksu. Spał z rozmaitymi kobietami, a każde z doświadczeń wspomina bardzo miło. Mimo zaawansowanego wieku, Zaki nie zamierza zrezygnować z cielesnych uciech.
Hadżi Azzam to także starszy już mężczyzna, obrzydliwie bogaty przedsiebiorca, właściciel dwóch dużych sklepów odzieżowych, dwóch salonów samochodowych i wielu nieruchomości. Na stare lata zamarzyła mu się kariera polityczna, a druga sprawa, spędzająca mu sen z powiek, to zaspokojenie rosnących potrzeb seksualnych. Jako, że jego żona odmawiała pożycia, Hadżi w tajemnicy przed nią postanowił poślubić dużo młodszą od siebie kobietę.
Hatim Raszid to redaktor naczelny gazety "Le Caire", dziennika ukazującego się w j.francuskim w Kairze. Wychował się w bogatym domu, ojciec (prawnik) wykształcił się w Europie, a po powrocie do ojczyzny, był jednym z najwybitniejszych intelektualistów. Zajęty sprawami zawodowymi, nie poświęcał synowi należytej uwagi, podobnie jak matka, choć ta z innych względów. Mały Hatim spędzał więc dużo czasu ze służącymi, szczególnie z jednym młodym Murzynem, którego bardzo polubił. On to wykorzystywał nieświadomego jeszcze chłopca, aby osiągnąć seksualne zaspokajenie, co wywarło ogromny wpływ na dalsze życie Hatima...

Wybory parlamentarne w Egipcie niemal zawsze były fałszowane na korzyść partii rządzącej. Kłamstwa, intrygi, hipokryzja, kult pieniądza - słowa te znakomicie pasują do egipskiej polityki, ale również, niestety, do innych sfer życia. Materializm, konsumpcjonizm, odejście od elementarnych zasad moralności i tym podobne rzeczy sprawiły, że coraz trudniej spotkać uczciwych i sprawiedliwych muzułmanów, a społeczeństwu niewiele brakuje do całkowitego zepsucia. Wartościowe jednostki nie są w stanie przeciwstawić się ogółowi. Jeśli nawet usilnie próbują, dając z siebie wszystko, nie mają szans na powodzenie. To zniechęca i rodzi frustrację.

Wydawać by się mogło, że arabska cywilizacja pod każdym znacznie różni się od europejskiej. Ale w rzeczywistości istnieje dużo więcej podobieństw niż różnic. Przynajmniej tak to wygląda w świecie przedstawionym przez Al Aswany'ego. Świecie, który z jednej strony obrzydza, a z drugiej zaciekawia.