Bohaterka książki, kobieta w średnim wieku, traktuje pisanie jako formę terapii. Pisząc jak najwięcej o sobie, o swoim życiu, odtwarza swój kruchy, nieuporządkowany świat.

"Zima w Sztokholmie" ma formę luźnych zapisków, przeplatających się elementów przeszłości i teraźniejszości, z których powoli tworzy się układanka. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, ale z punktu widzenia głównej bohaterki ( nie znamy jej imienia). Kobieta przypomina sobie różne kawałki życia - wspomnienia, często pojedyncze, nie powiązane ze sobą obrazy. Niektóre z nich są ważne - punkty zwrotne w życiu, a inne wydają się być błahymi szczegółami, które mogą być istotne tylko dla tej osoby, która je przeżyła. Każdy mały fragment ma swój tytuł.

To nie jest łatwa powieść. Nie dostajemy tu podanej na tacy historii. Życie nie jest proste - składa się z chwil, zdarzeń, uczuć. Niezrozumiałe doświadczenia, uczucia, których nie możemy się pozbyć, ciągle są z nami teraz.

Ale oczywiście nie chodzi o to, aby pokazać parę przypadkowych obrazów. Chodzi o miłość, o związki z ludźmi, z mężczyznami. To one są głównym problemem kobiety. Inne rzeczy - praca, zdrowie - są w porządku, tylko z miłością trudno jest sobie poradzić, uczucia są najtrudniejsze. Wszystko zaczyna się w dzieciństwie. Niezrozumiałe relacje między rodzicami, kłamstwa i półprawdy. Ojciec zdradzający matkę. Matka złośliwa i pełna jadu. Jak może to przeżyć dziewczynka, która pragnie kochać obojga rodziców? Oczywiste, że to musi mieć wpływ na jej późniejsze życie.

A później? Mężczyzna, który nie chce mieć z nią dzieci. Mężczyzna, który będac z nią, spodziewa się dziecka z inną. Mąż, który mówi, że oprócz niej kocha jeszcze jedną kobietę. Kocha dwie kobiety i nie może wybrać jednej z nich. Nasza bohaterka trwa w tym związku. W końcu jednak, za namową jasnowidza, decyduje się położyć kres temu, co już od dawna było tylko cieniem. W tym samym dniu odzywa się do niej mężczyzna, z którym przed jedenastu laty spędziła jedną noc. To kolejny związek, który niesie ze sobą wiele ułudy. A przecież kobieta pragnie tylko miłości, chce być kochana.

To wszystko nie jest łatwe, ale bohaterka nie poddaje się tkliwości czy rozpaczy. Próbuje wejrzeć w głąb siebie, szukając jakiejś trwałej podstawy, odpowiedzi, zrozumienia. Czy taki jest los kobiety? Czy musi być ciagle odrzucana, ciągle starając się przypodobać mężczyźnie, żebrząc o miłość?

W swojej opowieści bohaterka powraca do wspomnień z różnych podróży - z kilku krajów Europy, Afryki, pobytu w USA. Pojawia się problem wojny na Bałkanach, wszystko ma jakieś znaczenie. Kobieta przypomina też sobie swoje literackie fascynacje. Nie brakuje tu nawiązań do sztuki, historii czy polityki. Ale nic nie jest narzucane, raczej trzeba wyłapywać je z tekstu.

Prawdę mówiąc trudno znaleźć mi przekonujący argument do przeczytania tej książki. Czyta się ją szybko, ale łatwo też jest potraktować ją powierzchownie, szybko o niej zapominając. Może potrzeba dłuższego zatrzymania się na tych stronach, głębszego zastanowienia i powrotu do wcześniejszych fragmentów. To świadczy o inteligencji tej książki - z pewnością nie można by jej nazwać banalną literacką papką. Raczej nie nadaje się też na spokojny wieczór z kubkiem herbaty.