Wszystkie istoty rozumne wyróżnia możliwość komunikowania się, charakterystyczny dla danego gatunku. Język człowieka jest najbardziej rozwiniętym sposobem komunikacji poprzez mowę, gdyż jako jedyny potrafi posługiwać się słowami. Ponadto jako jedyny gatunek na ziemi posiadamy taką różnorodność językową, zależną od rasy, nacji, regionu. Czy jest to skutek nieporozumienia ludzi podczas budowy biblijnej wierzy Babel, czy innego czynnika pewne jest, że w pierwszym przypadku pojawił się konflikt porozumienia zwany bliżej kłótnią. Jest ona efektem braku zrozumienia się, wynika z rozbieżności zdań rozmówców. Poradnik Chantal ST-Hilaire jest właśnie panaceum na to zjawisko.

Musimy sobie uzmysłowić, że w dyskusji bierze udział kilka zmysłów. Język jest jedynie narzędziem do przekazania naszych myśli. Równie ważne są nasze oczy i uszy, które pełnią rolę detektorów sygnałów ze strony współrozmówców, zarówno w kwestii ich zachowywania jak i sposobu wypowiadania.
Autorka poradnika uświadamia czytelnika, że pierwszym krokiem do prowadzenia dyskusji bez kłótni jest szacunek dla rozmówcy oraz opanowanie swoich nawyków, przede wszystkim pozbycie się arogancji. Każdy posiada prawo do wypowiadania się o ile ma coś do powiedzenia. Nie zawsze jednak druga osoba "nadaje na tych samych falach", co my, dlatego należy zrozumieć, że ktoś może mieć inne zdanie i często - co bywa dla nas zaskakujące - …rację.

Kanadyjka neguje znane powiedzenie, iż "…milczenie złotem". Okazuje się, że może ono zranić, w podobnym stopniu (lub bardziej) jak słowo wypowiedziane. Kumulacja emocji, niewyjawianie swoich problemów, może prowadzić do wybuchu i wyrzucenia z siebie potoku krzywdzących słów w nieodpowiednim momencie. Wówczas możemy wypowiedzieć o jedno słowo za dużo i ponadto przekształcić swoje słowa w formę inną, niźli miały być wypowiedziane w odpowiednim czasie. Dajmy upust spontaniczności, wyjawiajmy "za gorąca" swoje zdanie a unikniemy w przyszłości konfliktów.

Uwaga gaduły - nie zawsze aprobata ze strony rozmówców może trwać w nieskończoność, mimo iż macie wiele ważnego do powiedzenia. Pamiętajcie, że nie jesteście sami, a inni też chcą zabrać głos. Wymiana zdań to dialog a nie monolog! Nie starajcie się być również apodyktyczni, należy się dzielić wiedzą kontrolując swoje podniecenie.
Lektura książki bardzo uczula na odmienności obojga płci. Pamiętajmy, że mężczyzna i kobieta w inny sposób odbierają słowa, poruszają w swoich rozmowach inne tematy, posiadają inne sposoby wyrażania swoich emocji, mają również swoje słabe dni. Różnice te należy szanować przede wszystkim w zaangażowanych związkach, gdzie łatwo o nieporozumienie. Najważniejsze jednak jest poznanie i zrozumienie siebie a potem innych.
Należy pamiętać, że odmienność to nie tylko płeć, ale i religia, polityka, kultura, rasa. Traktujmy rozmowę jako wymianę zdań, w której dzielimy się swoja wiedzą i doświadczeniami a nie jak bitwę, gdzie zwycięzca zgarnia całą pulę i wzbudza w ten sposób szacunek innych.
Każdy, kto chciałby się dowiedzieć, w jakim momencie można wtrącać się do rozmowy, jak należy słuchać, jakie znaczenie mają nasze gesty wykonywane w trakcie rozmowy, czyli tzw. przekaz werbalny, kiedy i jak należy zwracać komuś uwagę, jak wypowiadać się we własnym imieniu a nie całego świata, kiedy przyznać się do błędu powinien sięgnąć po książkę. Zwłaszcza osoby, które miewają problemy w kontaktach wśród najbliższych.

Książka jest tylko drogowskazem, zestawem porad globalnych przedstawionych na kilku przykładach, zwracającym uwagę na pewne szkopuły w komunikowaniu sie ludzi. Tylko od nas samych zależy czy pokonamy własne nawyki, swoje słabości, otworzymy się na innych, unikniemy uzewnętrzniana swoich negatywnych cech charakteru i będziemy chcieli prowadzić szczerą, "zdrową’ dyskusję z poszanowaniem swoich rozmówców.
Choć poradnik jest napisany na standardy kultury ludzi Europy i Ameryki i nawet w tych częściach świata każda narodowość posiada inny temperament i osobowość przekładający się na mowę i gestykulację, gdyż wiadomym jest, iż zupełnie inny sposób mowy niewerbalnej i zachowania mają Arabowie, Murzyni, mieszkańcy Azji, czy innych odmiennych kulturowo regionów niż te, w których żyje ludność "białej" rasy, to jednak pozytywne sygnały są odbierane zawsze tak samo przez każdą istotę ludzką. Zawsze będzie obowiązywać kilka podstawowych zasad, które zostały przedstawione w książce.