Siedemnastoletni już Harry szykuje się do ostatecznej walki z lordem Voldemortem. Jak mówi przepowiednia, ich wieloletni pojedynek skończy się dopiero wtedy, gdy któryś z nich zginie. Zanim jednak Chłopiec, który przeżył spotka swoje przeznaczenie, musi wypełnić pozostawione mu przez Dumbledore’a zadanie - odnaleźć i zniszczyć części rozszczepionej duszy Sami-Wiecie-Kogo. A podczas tych poszukiwań czeka na niego wiele cierpienia, rozczarowań i bolesnych odkryć o ludziach, którym tak bezgranicznie ufał.

Stało się. J.K. Rowling zakończyła opowieść o najsłynniejszym i wzbudzającym najsilniejsze emocje czarodzieju naszych czasów. O tym, czy "Insygnia Śmierci" naprawdę będą, jak obiecuje autorka, ostatecznym pożegnaniem z Harry’m Potterem i światem Hogwartu nie ma co dyskutować. Rowling od pierwszej strony siódmego tomu skrupulatnie zamyka za sobą wszystkie rozdziały. Czytelnik nie ma wątpliwości, że coś, na jego oczach, nieodwołalnie się kończy. Jest chwila, by wzruszyć się nieoczekiwanym przejawem ludzkich odruchów u do tej pory jednoznacznie czarnych charakterów, czas, by uśmiechnąć się do przytaczanych, miłych wspomnień, wiele stron, by wypłakać sobie oczy, gdy tak wielu bohaterów odchodzi bezpowrotnie. I byłoby to jakimś oszustwem, gdyby te niesamowite pokłady ostatecznych emocji, które wzbudza w czytelnikach ostatni tom przygód czarodzieja uwolniły się na darmo. Gdyby za kilka lat pojawił się kolejny tom, stworzony już tylko dla pieniędzy, bo w tej historii nie ma już nic do dodania.

A co można powiedzieć o jakości tej konkretnej części sagi? Jest inna od poprzednich. Poważna, ciężka, często przygnębiająca i bardzo dojrzała. Abstrahując od tematu, czy Harry Potter w ogóle jest książką dla dzieci, czy też nie, "Insygnia Śmierci" to tom, który zdecydowanie bardziej nadaje się dla dorosłych. I nie chodzi mi tu o wszechobecną śmierć, okrucieństwo, krew i ból. To dzieci widzą na co dzień w mediach. Po prostu ta część ma w sobie dużą głębię, przeżycia wewnętrzne, filozoficzne przemyślenia i mistyczne doznania. Czytanie go dla samej fabuły, bez wgryzania się w te "doroślejsze" wątki bardzo książkę zuboży.

"Insygnia Śmierci", prawdopodobnie ostatni tom przygód o Harry’m Potterze to dzieło w pełni skończone, w którym nic już nie trzeba dodawać. A najbardziej fascynujące jest jego porównanie z pierwszym tomem przygód małego czarodzieja - "Kamieniem filozoficznym". Jak to możliwe, że J.K. Rowling aż tak wydoroślała?

P.S. Droga Pani Rowling, nigdy nie wybaczę Pani śmierci C.C!