Z okładki polskiego wydania krzyczą wielkie słowa o wyjątkowości, porażającym oddziaływaniu tej książki. Rzeczywiście, to powieść poruszająca, pełna uczuć. Można powiedzieć, że spodobałaby się wszystkim, którzy są skłonni do wzruszeń.


Jest rok 1975. Młody Afgańczyk Amir mieszka w Kabulu, otoczony męskim gronem. Teoretycznie niczego mu nie brakuje, ojciec zapewnia mu dostatnie życie. Jednak Amir czuje się niekochany, niezrozumiany przez niego. Rozpaczliwie pragnie, aby ojciec był z niego dumny. To dla niego najważniejsze. Dobrą okazją do zaskarbienia sobie szacunku ojca są doroczne zawody w puszczaniu latawców. Jednak dzień, który miał być pełen triumfu, okazuje się dniem przeklętym, nakładającym olbrzymie brzemię na całe dalsze życie Amira. Chłopiec dorasta i z czasem dostaje szansę od losu na odkupienie swoich win.


Najważniejsza w tej książce jest precyzyjnie zbudowana fabuła - kolejne wydarzenia, zakończenie. To momentami pokrętna historia, pełna różnych zwrotów, szczególnie w ostatniej części. Tempo akcji ulega przyspieszeniu, dążąc do punktu kulminacyjnego.


Ale autor przyłożył również wielką wagę do pokazania emocji, tego, co rozgrywa się w środku bohatera. Analizowana jest psychika Amira, motywy jego postępowania. Powieść porusza serce, pęcznieje od siły wyrazu. Widzimy moc takich wartości jak duma, honor, przyjaźń. Miarą człowieczeństwa staje się poświęcenie i przywiązanie do rodziny i przyjaciół.


Na tle osobistego dramatu Amira rozgrywa się również dramat Afganistanu. To kraj, w którym ludzie żyli spokojnie i szczęśliwie, zgodnie ze swoimi wartościami i tradycją. Jednak targany wojną i obcą agresją, staje się cieniem, miejscem, od którego trzeba uciekać. Autor nie wyjaśnia politycznych zawiłości, ale rzuca światło na to, co w ostatnich latach działo się ze zwykłymi mieszkańcami Afganistanu. Pokazuje okrucieństwo, wynaturzenie talibów. "Chłopiec z latawcem" jest po części świadectwem pisarza o cierpieniu jego ojczyzny. Khaled Hosseini otrzymał szansę na normalne życie, uzyskując azyl polityczny w USA. Ale większość jego rodaków musiała przejść przez piekło.


Byłam blisko uznania tej książki za idealną. Ale w miarę czytania coraz bardziej do głosu dochodziły pewne zastrzeżenia. A mianowicie - mam wrażenie, że autor trochę przesadził w tworzeniu intrygi, sensacji. Za dużo tu zbiegów okoliczności, naginań pewnych faktów i akcji tak, aby wszystko ładnie i jednoznacznie do siebie pasowało. Zawsze w takiej sytuacji wydaje mi się, że pisarz oszukuje czytelnika, próbując przedstawić coś niewiarygodnego i nierealnego tak, jakby to naprawdę mogło się wydarzyć. Dostosowując się do schematu mówiącego o tym, co się podoba ludziom. W ten sposób książka zbliża się do estetyki historii rodem z Bollywoodu tudzież Lollywoodu (pakistański odpowiednik).


Mimo wszystko "Chłopca z latawcem" nie można jednoznacznie ocenić. Wspomniana przeze mnie "sensacyjność" miesza się z prawdą przerażających opisów i trudnością skomplikowanych uczuć. Powieść stała się bestsellerem w Ameryce, nic dziwnego, skoro jest zbudowana tak, że każdy może znaleźć w niej coś dla siebie. Pojawia się nawet wątek miłosny - tak jakby autor wiedział, że to jeden z niezbędnych elementów. Na pewno nie można powiedzieć o tej książce, że jest nudna. Gwarantuje utrzymanie napięcia i to, że doczyta się ją do końca. Chociaż w pewnych momentach może być trochę denerwująca.