Dubravkę Ugreąić, znaną jugosłowiańską (a w zasadzie chorwacką) autorkę poczytnych powieści, trudno opisać za pomocą kilku słów. Profesor literatury rosyjskiej, krytyk kultury, pisarka, eseistka, publicystka, tłumaczka, autorka scenariuszy filmowych...
Nakładem wydawnictwa "Czarne" ukazały się w Polsce cztery jej dzieła - "Amerykański fikcjonarz", "Baba Jaga zniosła jajo", "Forsowanie powieści-rzeki", "Stefcia Ćwiek w szponach życia". "Forsowanie..." było już wydane w Polsce kilkanaście lat temu przez Państwowy Instytut Wydawniczy. Mimo upływu lat, wielu zmian na arenie politycznej Europy, książka nadal budzi refleksje, śmieszy i niesie wspomnienia o tych dziwnych, tak nieodległych jeszcze czasach.

Druga połowa lat 80-tych XX wieku, socjalistyczna Jugosławia i konferencja literatów, którzy zjechali na nią niemal ze wszystkich krajów świata. Wśród głoszonych referatów i dysput, przeplatanych spotkaniami towarzyskimi, zachodzi wiele interesujących zdarzeń, komicznych sytuacji, ciekawych rozmów. Do wyróżniających się bohaterów trzeba zaliczyć miejscowego literata Pipo oraz Marca ze Stanów Zjednoczonych. Szybko znajdują wspólny język i są nierozłącznymi towarzyszami, rzadko biorąc udział w spotkaniach, o wiele częściej spędzają czas upijając się w zagrzebskich barach. Kolejną postacią, nieco wyalienowaną spośród wszystkich jest Czech - Jan Zdrazil. I on sam, i powieść, którą napisał, zaznaczają się wydatnie na kartkach książki Dubravki Ugreąić. Nie sposób nie wspomnieć o delegacji rosyjskiej, w osobach towarzyszy: Troszyna i Sapożnikowa, czy też Francuzie, Flaugusie, który rzekomo wywodzi się z rodu słynnego Gustawa Flauberta. Są i inni, których rola w powieści również jest dość istotna, ale nie miejsce to i czas, żeby wszystkich ich przedstawiać.

Bohaterem szczególnie godnym uwagi czytelnika jest Pipo Fink. Jego kariera literacka nie przebiega zbyt pomyślnie (wydał tylko jedną książkę), poza tym we frustrację wpędza go fakt, że dobiegając 40-tki wciąż jest kawalerem i mieszka razem z matką. Jest zapatrzony w Amerykę i choć nie do końca zna realia życia w USA, to uważa, że tam by się mu podobało. Jugosławię i USA porównuje na przykładzie małego czarno-białego telewizorka, a dużego i kolorowego. Wg niego nikt nie kocha własnego kraju. Jednakże narzekając nieustannie na swoją Jugosławię, widząc tylko złe strony ojczyzny, nie podejmuje się zmiany miejsca zamieszkania. Jest na to zbyt słaby, potrafi tylko marzyć... marzyć i narzekać.

Komicznie przedstawiony w powieści jest socjalizm rosyjski. Podczas jednej z rozmów dwóch delegatów rosyjskich, Sapożnikow pyta Troszyna, czy ZSRR jest pierwszym krajem socjalistycznym na świecie, na twierdzącą odpowiedź Troszyna, ten pierwszy kontynuuje swą myśl pytając: "dlaczego wobec tego wszystkim innym jest lepiej?". Na to Troszyn stwierdza, że może rzeczywiście jest im lepiej, ale za to nie są pierwsi.

W "Forsowaniu powieści - rzeki" można doszukać się co najmniej kilku wątków - politycznego, kryminalnego, literackiego, jest nawet i romans. Dubavka Ugreąić umiejętnie splata je ze sobą, z czego wychodzi dobra książka. Powieść, w której oprócz trafnych puent, ukrytych w ironii i sarkazmie, można znaleźć coś więcej.