To powieść o opowiadaniu, bardzo podobna do Księgi Tysiąca i Jednej Nocy. Ukrywająca się w ogrodzie samotna dziewczynka nosi na powiekach dziwny tatuaż. Gdyby przyjrzeć się z bliska wydzierganym wzorom można by spostrzec, że utworzone są one z tysięcy słów. Pewnego dnia wytatuowana sierota spotyka mieszkającego w pałacu młodego księcia. To on będzie słuchaczem opowieści snutych w ogrodzie nocy. Opowieści dziwnych i niepokojących.

Opowieści Sieroty. Tom 1 ukazują bez wątpienia wielką wyobraźnię autorki. Catherynne M. Valente zachwyca biegłością w konstruowaniu fabuł utkanych z legend i mitów, a jednak daleką od wtórnych opracowań. Świat przedstawiony wydaje się momentami niesłychanie obcy, ale jest to obcość odróżniająca sny od jawy, swoista oniryczna alienacja. To świat zaludniony przez ludzi i dziwne mutanty posiadające status potworów. Szczególnie ciekawie, moim zdaniem, przedstawiono jego kosmologię: kosmos jawi się tu bowiem jako ciemne sukno, a gwiazdy są jednocześnie dziurami wygryzionymi w niebie przez tajemniczą czarną klacz, jak i ucieleśnionymi bytami przybyłymi na ziemię. To tylko jeden z przykładów inwencji autorki - bo znajdziemy tu również księżniczki przemienione przez złych czarnoksiężników w bestie, czy też mnichów-wegetarian o psich głowach.

Bardzo ciekawy jest układ Opowieści Sieroty. Autorka posłużyła się konstrukcją powieści szkatułkowej (znaną właśnie ze wspomnianej Księgi Tysiąca i Jednej Nocy, ale również z Rękopisu znalezionego w Saragossie Jana Potockiego). W największym uproszczeniu mamy do czynienia z sytuacją, w której główna fabuła opowieści dotyczy historii A, ale jeden z jej bohaterów opowiada historię B, gdzie występuje drugi bohater, opowiadający historię C itd. Opowieści przeplatają się ze sobą, przywodząc z początku skojarzenia z chaosem, ale stopniowo wyłania się z nich spójny obraz. Bohaterowie jednego wątku nagle pojawiają się w innym, historie dopowiadają wzajemnie swoje zakończenia. Sierota zaludnia ogród swojej opowieści coraz dziwniejszymi postaciami, które snują coraz dziwniejsze opowieści - przywołując skojarzenie z Ogrodem o rozwidlających się ścieżkach Jorge Luisa Boirgesa. Ścieżki wątków rozchodzą się, by w pewnym momencie znów spleść się ze sobą. Jak śpiewał Jacek Kaczmarski: "Idziemy razem labiryntem ścieżek, gdzie jeden koniec wiele ma początków, bo cały z Twoich utkany zamierzeń..."

Dużo komplementów można również wypowiedzieć pod adresem języka, jakim posługuje się autorka, oraz tłumaczka, pani Maria Gębicka-Frąc. Tę warstwę utworu szczególnie docenią ci, którzy lubią kwiecisty, barokowy język (daleki jednak od grafomanii) i liryzm. Warto jednak ostrzec osoby zbyt wrażliwe - momentami baśnie opowiadane przez tytułową Sierotę stają się krwawe i okrutne, a opowieść staje się bardzo mroczną fantasy.

Już niebawem na rynku ukaże się drugi (i zarazem ostatni) tom Opowieści Sieroty. Ci, którzy poznali pierwszą część bez wątpienia sięgną także po jej dokończenie. Bo wiele wątków wciąż pozostaje niedopowiedzianych…