Każda jednostka jest wyjątkowa, niosąc ze sobą bogaty świat własnych wartości, mądrość i wiedzę zdobytą w trakcie przeżywania kolejnych lat oraz, raz lżejszy, innym razem trochę mniej bagaż doświadczeń. Życie każdej z osobna zasługuje na oddzielną, obszerną i treściwą epopeję, ale potrzeba utalentowanego pisarza, by umiał taką jednostkową historią zainteresować czytelników. Danielowi Koziarskiemu sztuka ta bez wątpienia się udała.

Trzy osoby, trzy historie i trzy odmienne życia. Każdy z bohaterów znajduje się w sytuacji granicznej, z którą musi uporać się sam. Od wyznawanych wartości i siły charakteru zależy, jak zakończy się opowieść o każdym z żyć.

Jeśli zdecydujemy się wziąć do ręki najnowszą powieść Koziarskiego, dostajeniemy zbiór składający się z trzech części. Nie są to ulubione przez debiutantów areny literackiej opowiadania, ale raczej nowele, z których każda stanowi rozbudowaną, wielowątkową i wyczerpującą temat historię jednostki. W pierwszej odsłonie poznajemy zimną i wyrachowaną panią mecenas dokonującą samooceny i rozrachunku z przeszłością u kresu własnego życia. Zapis słowny jej szokujących dziejów przepleciony został z wątkami z losów rozwodzących się małżeństw, których procesy do smutnego finału doprowadzała właśnie główna bohaterka. Kolejna postać, której życie dostajemy do osądzenia, niczym szkiełko podtykane nam pod mikroskop przez Koziarskiego, to młody mężczyzna, dla otoczenia przedstawiający sobą chyba obraz życiowego nieudacznika. Chciał zostać aktorem, jest wiecznym statystą, gwiazdą trzeciego planu. Marzył o miłości, znalazł się w ramionach innego mężczyzny. Nie zrealizował swoich życiowych planów, bo skończył, jak skończył. Trzeci bohater to już znajomy pani mecenas z pierwszej części powieści. To od decyzji właśnie tej kobiety zależało, jak potoczy się życie ów owdowiałego taksówkarza. Chyba nikt nie spodziewał się, że skończy jako bezkarny seryjny morderca.

Historie opowiadane przez Koziarskiego zaskakują głębią, silnie oddziałując na czytelnika. Nie ma tu wybielania ani usilnych prób ratowania stworzonych przez siebie bohaterów. Jest tylko szara, przygnębiająca rzeczywistość, która nie oszczędza ani dobrych, ani tych złych, ani biednych, ani nawet bogatych. Trzy nowelki składające się na "Mój prywatny sąd ostateczny" łączą się ze sobą poprzez maleńkie detale sprawiając, że bezboleśnie przeskakujemy z jednego życia na drugie. Wszystko w najnowszej powieści Daniela Koziarskiego jest dobre. Temat, historie, bohaterowie, forma i treść. To po prostu wyjątkowo udana publikacja, którą z całą odpowiedzialnością polecam.