Oko Księżyca stanowi bezpośrednią kontynuację jednej z najdziwniejszych książek, jakie wydano w ubiegłych miesiącach w Polsce, czyli Księgi bez tytułu. Już sama akcja promocyjna związana z tą powieścią była, delikatnie mówiąc, niespotykana i… ryzykowna. Bo czego możemy oczekiwać, gdy wydawca wytłuszczoną czcionką nad tytułem umieszcza hasło: „Pod żadnym pozorem nie czytaj Księgi bez tytułu”? Czasami wrodzona złośliwość może kazać konsekwentne poddanie się tak wyartykułowanej prośbie… Ale częściej chyba weźmie górę ciekawość. Tu warto dodać, że dział promocji Świata Książki doskonale spisał się także w przypadku kontynuacji – jakość i pomysłowość materiałów prasowych naprawdę są godne pochwały. Ale wróćmy do Oka Księżyca.

Dla przyjemności lektury tej książki nie jest konieczna znajomość pierwszego tomu serii, ale z pewnością może okazać się przydatna. Przypomnijmy więc, że akcja toczy się w pewnym miasteczku o nazwie Santa Mondega, które charakteryzuje się wyjątkowo wysokimi statystykami przestępczości, niebywale częstym występowaniem wszelkiej maści dziwaków i szaleńców, oraz kilkoma pomniejszymi osobliwościami takimi, jak choćby to, że mieszkańcy i przyjezdni bardzo regularnie mogą obserwować zaćmienia Księżyca… Do tej niesamowitej mieściny przybywają dwaj mnisi z klasztoru Hubala (jako żywo przypominający konfratrów z Shaolin), by odzyskać obdarzony magicznymi mocami kamień. Jednocześnie trwają poszukiwania seryjnego mordercy o pseudonimie Burbon Kid, a ogniwem łączącym wszystkie jego ofiary okazuje się… Księga bez tytułu anonimowego autora. Fabuła przypomina wideoklip, jest zresztą pretekstem do literackich zabaw autora. Prowadzi on kilka gier z czytelnikiem – jedna z nich polega na tym, ile wyrywanych wnętrzności, wyłupywanych oczu i trupów zdzierżą zaczytani w książce. Całe szczęście, że licznie reprezentowana w Santa Mondega reprezentacja wampirów i wilkołaków ginie mniej krwawo, błyskawicznie zmieniając się w dymiące kupki popiołu. Inna gra nagradza tych czytelników, którzy odnajdą więcej cytatów z dzieł sztuki masowej. Jest tu bowiem Quentin Tarantino, japońskie kino grozy, Kod Leonarda da Vinci i mnóstwo innych nawiązań.

Oko Księżyca kontynuuje wszystkie wątki z  Księgi bez tytułu. Wydaje się jednak, że autor kryjący się pod pseudonimem Anonim czuł w trakcie pisania lekką zadyszkę. Druga część serii nie jest już tak odkrywcza i nie zaskakuje już tak bardzo. Pod jednym względem mamy poprawę – trupów jest chyba jeszcze więcej i giną na  jeszcze bardziej wymyślne sposoby. Ale wszystko to oczywiście nadal z dużym przymrużeniem oka. Jedno jest pewne – osobom, które oglądając w kinie Desperado nie wybuchały co chwila śmiechem, ta książka się raczej nie spodoba. Zatem niezbędnym zaleceniem będzie bez wątpienia nabranie odporności na makabrę polaną ostrym sosem groteski.

Językowo nie ma się właściwie do czego przyczepić. Może tylko zbyt wiele wulgaryzmów rozsiano na kartach tych książek, chociaż ich użycie zazwyczaj ma swoje uzasadnienie, a niekiedy ich wyrzucenie okaleczyłoby wręcz przekaz. A tego byśmy nie chcieli… Jeśli więc nie boicie się wziąć w ręce Oka Księżyca (a wydawca znów grozi bardzo poważnymi konsekwencjami tego czynu), warto się wybrać w tę szaloną podróż.