Teraz już mogę się przyznać, że rozpoczynałem lekturę Miasta popiołów z dużymi obawami. Jakże często nawet w przypadku literatury z górnej półki drugie tomy wszelkiej maści trylogii i cykli powieściowych są dobitnymi dowodami obniżki pisarskiej formy! Miałem okazję recenzować pierwszą część serii Cassandry Clare i nie spodziewałem się rewelacji. Ot, dobrze napisane miejskie fantasy dla nastolatek (ciekawi mogą zresztą podążyć za nitką w tym kierunku). A jednak czekało mnie miłe zaskoczenie…

Największą zaletą Miasta popiołów jest chyba to, że bohaterowie dorastają, stając się psychologicznie dojrzalsi. I nagle to, co w Mieście kości przywodziło na myśl jedynie brazylijskie telenowele, tu zaczyna przybierać rozmiary bez mała antycznej tragedii. Przy tym powieść stanowi oczywiście bezpośrednią kontynuację zdarzeń zapisanych w książce rozpoczynającej sagę. Nieco wyśmiewałem poprzednio, kajam się teraz, tamte rozterki głównej bohaterki, Clary, która w pierwszej części dowiedziała się, że chłopak, do którego zapałała uczuciem jest jej bratem. Ale dylematy nasilają się, bo Clary nie wie, jak odegnać to uczucie, jednocześnie dotychczasowa przyjaźń z Simonem przestaje być już tylko przyjaźnią... Ale jeżeli ktoś w tym momencie zaczyna podejrzewać, że pisarka osiągnęła jakiś niedostępny dla przeciętnego czytelnika poziom abstrakcji, może przestać się obawiać. To jest wciąż powieść dla młodzieży, z portretami psychologicznymi na poziomie raczej liceum, a nie wydziału literaturoznawstwa… Takież są również wątki miłosne. 

Oczywiście, nie samą miłością człowiek żyje. W mieście źle się dzieje – ktoś zaczyna zabijać dzieci mieszkańców podświatów. Gdy na dodatek skradziony zostaje artefakt znany jako Miecz Dusz, do Nowego Jorku przybywa Inkwizytorka. Rozpoczyna swoje dochodzenie, w którym podejrzenia padają na Jace'a, ponieważ – jak wierzy Inkwizytorka – współpracuje on ze swym ojcem, Valentinem. Do Nowego Jorku wracają także rodzice Isabelle i Aleca. Jednak ci, którzy oczekują, że autorka odkryje przed nimi w drugim tomie wszystkie tajemnice, z pewnością będą zawiedzeni. To byłoby wbrew logice, na przekór kanonowi, który każe zostawić maksymalną liczbę nierozwiązanych zagadek aż do wieńczącego cykl tomu. Generalnie, seria Dary Anioła rozwija się w sposób naprawdę interesujący. Można już dziś ze spokojem oczekiwać niezbyt odległej premiery trzeciego tomu.

Jednak muszę się przyczepić do jednej rzeczy, która mnie od książek Cassandry Clark wręcz odrzuca – chodzi mi o okładki. Metroseksualny Jace z pierwszego tomu tym razem został podmieniony przez wytatuowaną dziewoję, która prawdopodobnie wyobraża główną bohaterkę cyklu… Jednak mi bardziej kojarzy się z niejaką Lisbeth Salander z cyklu powieściowego Millennium autorstwa Stiega Larssona. Być może stoi za tym iście genialna myśl marketingowa, której głębi nie jestem nawet w stanie dociekać? Ale już przestaję te swoje starcze żale artykułować – nie jestem czytelnikiem docelowym tego cyklu, nad czym chwilami bardzo boleję…