Na początek ważne rozróżnienie typologiczne. Z pełną świadomością zamieszczam tę recenzję w dziale biografii, mimo że RockMann, czyli jak nie zostałem saksofonistą autorstwa Wojciecha Manna żadną biografią nie jest. Żeby ustrzec się jednak podejrzeń, jakoby redakcja Papierowych Myśli popełniała ten sam błąd, co wielu innych krytyków, postawię kropkę nad i: ta książka to wspomnienia, które nie roszczą sobie pretensji do bycia historią życia znanego dziennikarza muzycznego. To raczej dzieje jego fascynacji muzyką, na wiele sposobów przeżywaną. Zarazem przyczynek do krótkiej zadumy – jak bardzo ta muzyka się zmieniła w ciągu kilkudziesięciu lat…

Bo pierwsze zetknięcie Wojciecha Manna ze światem melodii miało miejsce w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku, gdy słuchanie nut kojarzyło się z trzaskami starych winyli i szumem zagłuszanych radiostacji. W czasach, gdy odpowiednikiem dzisiejszego piractwa czy nielegalnego ściągania plików mp3 było smarowanie zdartych płyt czarną pastą do butów… Gdy pomyśli się, jak trudno było w ówczesnych czasach zdobyć ulubione albumy, to w tym większy poznawczy szok wprawiają tysiące płyt CD na półkach dzisiejszych sklepów.

Oczywiście Wojciech Mann nie ogranicza się do opisywania nośników dźwięku. W wielu anegdotach poznajemy mnóstwo przypadków związanych z muzyką, z koncertami amerykańskich i brytyjskich gwiazd cudem ściąganych zza „żelaznej kurtyny”, z pierwszymi doświadczeniami radiowymi. W jednym ze wspomnień dowiadujemy się, czemu znany radiowiec nigdy nie został saksofonistą (chociaż marzył o tym w dzieciństwie), a więc tytuł książki nie jest bynajmniej gołosłowny.

Pomiędzy wieloma przebłyskami pamięci, echami przeszłości, odnajdziemy też bardzo ciekawe i dowcipne wstawki, takie jak krótkie zestawienia „Pięć najlepszych coverów” czy „Pięć najbardziej dołujących kawałków w historii”. Dodatkowo publikację wzbogacają liczne zdjęcia z archiwum autora.

Wojciech Mann jest w tej niedługiej książce sobą, prezentując tę samą erudycję i poczucie humoru, które znamy z radiowej Trójki czy ze srebrnego ekranu. Z tej przyczyny raczej nie trzeba namawiać do lektury nikogo, komu bliski jest styl i osoba autora. Można spróbować dokonać dość abstrakcyjnej figury retorycznej wyobrażając sobie osobę, która kompletnie nie interesuje się muzyką (w wydaniu współczesnym) i stwierdzić, że RockMann będzie dla niej prawdopodobnie lekturą bezwartościową. Ale nikt nie uzna tej książki za nudną.

Czymś, co można prawdopodobnie postrzegać jako wadę, będzie lekka chaotyczność i skrótowość tej pozycji. Przed pierwszym z zarzutów broni oczywista teza, że wspomniana książka nie jest wydawnictwem encyklopedycznym ani leksykonem muzyki rozrywkowej. Mimo tego, można było zadbać chyba o większą przejrzystość całości. A skrótowość Rockmana? Być może po wydłużeniu książka straciłaby swój lekki wdzięk i gawędziarski ton. Ale poddając ją ogólnej ocenie – lektura z pewnością nie będzie czasem straconym. A lektura ilustrowana ścieżką dźwiękową odpowiadającą kolejnym odsłonom wspomnień autora, będzie czasem zyskanym w dwójnasób.