To dość karkołomne zestawienie, ale po debiucie prozatorskim Harlana Cobena na mój czytelniczo-krytyczny warsztat trafiła jego powieść najświeższa. Osobom, którym podobała się Mistyfikacja proponuję podążyć moim śladem i przeczytać Na gorącym uczynku. Dopiero w tym zestawieniu widać, jaki postęp poczynił autor i w jakim kierunku podąża. To dobry kierunek.

Tym razem mistrz kryminału zajął się wyjątkowo nośnymi tematami – zagrożeniami związanymi z internetem, skutkami kryzysu finansowego oraz pedofilią. Główna bohaterka, samotnie wychowująca nastoletniego syna Wendy Tynes ma w życiu jeden cel, a jest nim ściganie przestępców seksualnych. Kobieta prowadzi program w telewizji o ogólnokrajowym zasięgu i jak dotąd postawiła przed kamerami wielu zwyrodnialców. Jej współpraca z lokalną policją układa się świetnie aż do momentu, gdy kobieta spotyka na swojej drodze Dana Mercera, pracownika opieki społecznej. Uważany za przyjaciela dzieci mężczyzna zostaje aresztowany i oskarżony, a jego życie obraca się w ruinę. Jednocześnie bez wieści znika siedemnastoletnia Haley McWaid.

Harlan Coben zastosował ciekawy zabieg – w pierwszym rozdziale narratorem jest domniemany pedofil. Gdy w drugiej odsłonie narracja się zmienia, odczuwamy dziwny dyskomfort. Oczywiście, jak to u Cobena, nic nie jest pewne, czytelnik co chwilę musi weryfikować swój punkt widzenia. Jest w tej książce jakiś mroczny rys, którego wcześniej u pisarza nie dostrzegłem. Mamy oczywiście do czynienia z mrocznym thrillerem, lecz tym razem bohaterowie są rozkosznie wręcz niejednoznaczni – jak w dobrym, czarnym kryminale. Pozytywni na pierwszy rzut oka, nagle odkrywają przed nami skazy charakteru i mroki duszy, których istnienia wcześniej nie podejrzewaliśmy.

W książce spotkamy kilku bohaterów znanych z wcześniejszych książek Cobena, jak na przykład słynnego Wina (tym razem bez asysty Myrona Bolitara). W ogóle jest to powieść jakby skrojona dla miłośników prozy Amerykanina – odnajdziemy w niej powracające jak memento ulubione wątki (czyli tajemnica z przeszłości, obowiązkowe mylenie tropów, czy wreszcie silnie położony akcent na moralne wybory). Jednak tym razem jest nieco mniej optymistycznie, może przez ten wspomniany mroczny rys powieści, który lekko doskwiera w czasie lektury, jak niestrojący instrument w orkiestrze. Tylko od razu zastrzegę – to nie jest zarzut, może wręcz przeciwnie, mamy do czynienia z nową jakością?

Książka jest dość obszerna, lecz czyta się ją bardzo szybko. Tomiszcze o objętości 480 stron wystarcza na jeden, góra dwa wieczory. To także trudno uznać za zarzut w przypadku tego gatunku literackiego. Zresztą, moim skromnym zdaniem, jest to jedna z najlepszych książek Harlana Cobena, jakie do tej pory wydano. Mistrz thrillera eksploruje nowe tereny, więc może z tego wyniknąć tylko coś pozytywnego.