Poruszające wejrzenie w głąb rodzinnego życia. Świat 15-letniej Kambili i jej starszego brata jest zdominowany przez ojca tyrana. Ojca mającego ogromne wymagania, za których niespełnienie grozi okrutna cielesna kara. Na każdym kroku dominują zakazy i nakazy, a układ dnia jest dokładnie rozplanowany przez Tatę. Eugene regularnie bije swoją żonę, a ze swoim ojcem poganinem zrywa kontakt.
Psychiczny wpływ ojca uwidacznia się w sposobie myślenia Kambili - narratorki powieści. Dziewczynka we wszystkim pragnie mu się przypodobać, postępować zgodnie z jego wolą, mimo, że czasami jej nie rozumie. Jest posłuszna i bezwolna, podporządkowując się stabilnemu porządkowi ustanowionemu przez ojca.

Tym, co przenika cały świat, co determinuje postępowanie Taty, jest religia. Eugene, nawrócony na katolicyzm, staje się jego gorliwym piewcą. Jednak jego rozumienie wiary, dobra i prawdy jest opacznie dostosowane do chorych psychicznych skłonności. Przejawia się np. w zakazach kontaktu z poganami, noszenia przez kobiety spodni, śpiewania ludowych pieśni podczas modlitwy. Przed posiłkiem obowiązkowo 20-minutowa modlitwa. Eugene traktuje to bardzo poważnie i rygorystycznie, tworząc całą masę rytuałów i zasad nie znoszących sprzeciwu.

Mimo wszystko sytuacja nie jest taka jednoznaczna (na szczęście). Eugene należy do najbogatszych i najbardziej szanowanych obywateli. Ma własną fabrykę i dużo pieniędzy, dzięki czemu pod względem materialnym może zapewnić swojej rodzinie wszystko. Jest również hojny dla obcych, funduje szkołę, nie skąpi datków na różne cele, wspiera finansowo znajomych. Wygląda na to, że robi to z czystych pobudek. Jest też współtwórcą jedynej w kraju demokratycznej, ujawniającej prawdę, gazety. Gdy bije swoje dzieci, płacze, a potem tuli je mówiąc, że musiał to zrobić dla ich dobra. Łatwo byłoby go potępić, ale człowiek nie jest przecież taką prostą konstrukcją. Dlatego bardziej poprawna byłaby chyba próba zrozumienia go.

Jednak poznając życie tej rodziny, narastało we mnie pragnienie, aby coś się wreszcie stało, aby ktoś się przeciwstawił tyranowi, zdemaskował go. Nie jest to łatwe, trudno wyrwać się z jedynego znanego, bezpiecznego świata. Szczególnie, gdy nie wiadomo, czy to rzeczywiście byłoby dobre rozwiązanie. Szansa pojawia się wraz z wyjazdem dzieci do ciotki Ifeomy. Kambili poznaje tam zupełnie inny świat. Ifeoma, wdowa z trojgiem dzieci, nie jest bogata, ale jej dom jest zawsze zadbany, pełen śmiechu i ciepła. Istnieją reguły, ale każdy ma prawo mieć własne zdanie. Kambili początkowo nie potrafi się odnaleźć, ale z czasem odkrywa, że można żyć inaczej, zachowywać się inaczej niż nakazuje ojciec. Dziewczynka poznaje nowe uczucia i pragnienia, z pewnością sprzeczne z tym, czego chciałby Tata.

Nie oznacza to jednak, że łatwo jest przeprowadzić zmianę.Ale sprawy zaszły już za daleko - w końcu dochodzi do zburzenia dotychczasowego ładu. Zmienia się życie głównych bohaterów. I jak to w życiu bywa, nie da się jednoznacznie ocenić, czy teraz jest lepiej. Jedno jest pewne - nie da się wymazać przeszłości.

Tłem tej opowieści jest sytuacja społeczno-polityczna w Nigerii: zamach stanu, zamieszki i demonstracje, strajki, brak podstawowych artykułów w sklepach. Ale tak naprawdę taka historia mogłaby się wydarzyć wszędzie, w każdym zakątku Ziemi.

"Fioletowy hibiskus" to mistrzowskie studium psychologiczne, badanie motywów postępowania, uczuć i myśli, zmieniających się postaw. Powieść jest bardzo wiarygodna i bliska prawdziwemu życiu.