Recenzent francuskiej gazety "Le Nouvel" określił Ludmiłę Ulicką mianem "Czechowa starszej o sto lat Rosji". Wiele jest w tym stwierdzeniu prawdy, bowiem Ulicka czerpie wszystko co najlepsze z twórczości wielkich rosyjskich mistrzów literatury - nie tylko Czechowa, ale również Dotojewskiego, czy Gorkiego. Nie jest to kopia stylu tych XIXw. pisarzy, ale w narracji Ulickiej występują charakterystyczne cechy literatury rosyjskiej, przejawiając się m.in. w obszernych opisach.

Rzecz dzieje się w XX-wiecznej Rosji. Paweł Aleksiejewicz Kukocki jest ginekologiem-położnikiem, jednym z najlepszych w kraju. Utalentowany lekarz, posiadający "dar", którym mogą się poszczycić tylko nieliczni. Gdy przywożą do niego pacjentkę w ciężkim stanie, Kukocki robi wszystko, żeby ją uratować. Przy okazji zakochuje się w niej. Stosunkowo szybko następuje ślub (Paweł bierze za żonę piękną Helenę) i w tym momencie zaczyna się właściwa historia rodziny Kukockich, którą czytelnik będzie śledził - niejednokrotnie - z zapartym tchem i nieukrywaną ciekawością. Jedną z barwniejszych postaci jest Tania, 2-letnia córka Heleny, którą Paweł pokocha jak własną. Dziewczynka dorasta, dobrze się uczy (uwielbia biologię, chemię), ale gdy przychodzi czas na wybór studiów, nie decyduje się na medycynę, tak jak chciałby ojciec. Wybiera inny kierunek i jednocześnie podejmuje pracę w charakterze laborantki. Jednak pewne - wydawać by się mogło, zupełnie oczywiste - wydarzenie wpływa i znacznie zmienia jej osobowość. Od tej pory nic już nie może być takie same. Także w stosunkach między Pawłem i Heleną, kiedy całe szczęście, ich bliskość i wzajemne zaufanie w jednej chwili przestaje istnieć. A wszystko to za sprawą jednego zdania wypowiedzianego w złości, kiedy to mąż obraził swą żonę słowami: "ty nie masz prawa głosu. Skoro nie możesz zajść w ciążę, nie jesteś kobietą, nie waż się więc sądzić".

Jeden z głównych problemów poruszonych w powieści to aborcja. Przedstawione są argumenty zarówno za, jak i przeciw. Każda ze stron ma po części rację, ale po której opowie się czytelnik? Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi, bo i być takowej nie może. Jest też przedstawiona rosyjska cecha narodowa - pijaństwo, nie traktowana tutaj jako straszne uzależnienie czy też choroba, ale jako nieznaczna ułomność, na którą przymyka się oko, na którą jest przyzwolenie społeczne. No bo kiedy każdy pije (a przynajmniej większość) to jakże mogłoby być inaczej? Ulicka położyła też nacisk na wątek polityczny. Jest i trockim, i stalinizm - a w konsekwencji totalitaryzacja życia społecznego i gospodarczego kraju.

Historia rodziny Kukockich ukazuje smutną prawdę dotyczącą ludzkiego losu, którą można określić powiedzeniem z jednego z dzieł Lermontowa: "w życiu można być pewnym tylko śmierci". Człowiek jest wprawdzie najdoskonalszą formą życia na ziemi, ale jednocześnie jest jednostką niewiarygodnie słabą - i fizycznie, i psychicznie. W każdym momencie może go dopaść chociażby choroba, która unicestwi wszystkie jego plany. W najlepszym przypadku będzie je musiał zmienić, w najgorszym - pogodzić się ze swym nieuchronnym końcem.

Dużym pozytywem jest fakt, że "Przypadek doktora Kukockiego" jest powieścią wielopłaszczyznową, ukazującą problemy XX-wiecznej Rosji, które z powodzeniem można odnieść do wielu innych państw. Mały minus to taki, że książkę trudno przeczytać jednym tchem, niekoniecznie z powodu jej pokaźnej objętości. Momentami nuży i trzeba odłożyć na jakiś czas, żeby po prostu mieć z czytania przyjemność, a nie udrękę.