Wolfgang Amadeusz Mozart swoje pierwsze kompozycje napisał w 1761r., mając pięć lat. Rok później wyjechał wraz z rodziną do Monachium, gdzie zaczęła się jego wspaniała, muzyczna kariera. Wielkie uznanie zyskał także na dworze wiedeńskim, potem koncertował niemal w całej Europie, wszędzie wzbudzając podziw i zachwyt. Określano go mianem "cudownego dziecka".

Mozart komponował opery, symfonie, koncerty fortepianowe i skrzypcowe (również utwory na inne instrumenty), muzykę sakralną i kameralną. Wiele z jego kompozycji stało się hitami muzyki klasycznej. Symfonia Jowiszowa, Mała nocna muzyka, Requiem d-moll czy Wesele Figara to dzieła ponadczasowe, chętnie wykonywane i słuchane do dziś. Edward Grieg, kompozytor norweski, tak oto wypowiedział się na temat jednego z utworów Mozarta: "doskonały, jakby stworzony przez samego Boga". George Bernard Shaw pisał z kolei: "Od Mozarta nauczyłem się wypowiadać myśli lekko i z prostotą".

"Tak mi lekko na sercu. Powieść o Mozarcie" nie jest książką biograficzną, raczej opartą na faktach, tak więc dialogi i niektóre wydarzenia trzeba przypisywać wyobraźni i subiektywizmowi autora. Peter Dempf jako historyk, przed sięgnięciem po pióro zapoznał się z większością dostępnych materiałów na temat Mozarta, tym samym jego wersję można przyjąć jako najbardziej prawdopodobną.

Czytelnik pozna dwa tygodnie z życia mistrza fortepianu i jego rodziny. Przyjeżdża on wraz z matką do Augsburga, rodzinnego miasta ojca, który z pewnych powodów musiał pozostać w Salzburgu. Zwykle to ojciec organizował koncerty, teraz musi zająć się tym sam Wolfgang. Nie jest to łatwe z conajmniej dwóch względów - augsburczycy, poza nielicznymi wyjątkami, nie interesują się muzyką, a osoba Mozarta jest dla nich mało znana. Niektórzy słyszeli o "cudownym dziecku", ale było to wiele lat temu. Druga sprawa, że charakter mistrza jest konfliktowy, nie potrafi on zignorować miejscowych bufonów i to sprawia, że zorganizowanie występów w Augsburgu stoi pod wielkim znakiem zapytania. Jedyną radością dla młodego salzburczyka jest spotkanie z kuzynką Marią Anną, z czego szybko wywiązuje się swoista namiętność.

Poprzez dźwięki wydobywane z klawiatury fortepianu, Wolfgang potrafi wyrazić swoje uczucia. Kiedy gra dla kobiety, która jest dla niego ważna, jego muzyka jest jak namiętny, zachłanny pocałunek, w akordach wibruje pożądanie, powodując ucisk w gardle jego wybranki. Wlewa się do serca i mocno je rozgrzewa.

Na podstawie powieści można sobie nakreślić portret psychologiczny Mozarta. To człowiek aż do przesady pewny siebie, przekonany o swojej niezwykłości i wyższości nad innymi ludźmi. Dumny, przepełniony pychą, złośliwy. Wielki indywidualista, nie chce być od kogokolwiek zależny. Toteż niezwykł prosić o pomoc, nawet osoby mu życzliwe. Trudny charakter, nie pozwala Mozartowi współżyć w harmonii ze społeczeństwem. Jako człowiek wielkie zero, ale jako muzyk - geniusz.

Książka przedstawia również społeczeństwo XVIII-wiecznej Austrii. Prawdziwych miłośników i znawców sztuki wśród wyższych sfer było w ówczesnych czasach niewielu. Zdecydowana większość bywała na koncertach, wystawach tylko z jednego powodu - żeby się pokazać. Tak więc artystom wszelkiej maści nie było łatwo, nawet jednostkom wybitnym w swoich dziedzinach - bez protekcji niewiele mogli zdziałać.