Powieść "Bogini z tygrysem" przedstawia losy Kaszmirki, która po wyjściu za mąż wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. Nie jest to typowa autobiografia, autorka koncentruje się głównie na jednej kwestii - na wspomnieniach ze swojej ojczyzny, tęsknocie za nią - za swoją rodzinną kulturą i tradycją.


Powieść jest podzielona na trzy części. Pierwsza z nich - chyba najciekawsza - to najwcześniejsze wspomnienia Sudhy z dzieciństwa oraz losy jej rodziny (matki, babki). Dotyczą one pierwszej połowy XX wieku. To obraz Kaszmiru z czasów, gdy był jeszcze uznawany za raj na ziemi. Autorka prezentuje życie całej społeczności, mniejszą wagę przywiązując do osobistych doświadczeń; oczywiście opisuje głównie życie swojej rodziny, jednak jest ono jakby wzorem, typowym przykładem życia innych. Ludzie zamieszkujący dolinę Kaszmiru, zarówno hindusi (wszyscy należący do jednej kasty - braminów), jak i muzułmanie, tworzą zwartą, silnie ze sobą powiązaną grupę. Kultywują tradycję, pełni przesądów, zjednoczeni w przestrzeganiu wielu codziennych zwyczajów. Sudha Koul z rozrzewnieniem opisuje to spokojne, wręcz sielskie życie. Zatrzymuje się na wielu praktycznych sprawach, takich jak odżywianie, ochrona przed zimnem, organizacja domu. Te wspomnienia mają dla mnie atmosferę babcinych opowieści z dawnych czasów, kiedy np. nie było jeszcze prądu, a zimy były dłuższe i bardziej srogie.


Druga część to czas dorastania Sudhy, jej doświadczenia szkolne, zamartwianie się jej matki nad problemem niezamężnej jeszcze córki. W Kaszmirze pojawiają się pierwsze niepokoje, zamieszki, które z czasem przybierają coraz gorszy, coraz bardziej krwawy obrót.


W ostatniej części bohaterka podemuje pracę w urzędzie państwowym pragnąc robić coś dla swojej ojczyzny. W końcu jednak wychodzi za mąż i przeprowadza się z mężem do Stanów Zjednoczonych. Dalszym losom, m.in. narodzinom dzieci, nie jest już poświęcone tak dużo uwagi. Coraz bardziej do głosu dochodzi rozgoryczenie i ból.


Sudha Koul tęskni za swoim domem rodzinnym, za tradycją. Nie czuje się najlepiej w obcym kraju, brakuje jej przynależności do wspólnoty, domu pełnego ludzi, bliskich relacji z sąsiadami. Cierpi poznając kolejne doniesienia z targanego walkami i podziałami Kaszmiru , widząc, jak łatwo ludzie potrafią zniszczyć coś tak wspaniałego, czym był on kiedyś.


Mam wrażenie, że przez swój żal i bardzo osobisty stosunek do tych spraw, pisarka wyolbrzymia zalety dawnego życia w ojczyźnie, tworząc zbyt wyidealizowany obraz. Z biegiem czasu staje się trochę zgorzkniała, jej rozmyślania mają przykry, dość pesymistyczny wydźwięk.


Myślę, że "Bogini z tygrysem" może się podobać głównie kobietom. Jest pisana z kobiecego, emocjonalnego punktu widzenia. Szczególnie w pierwszej i drugiej części autorka koncentruje się na tradycyjnych elementach świata kobiet - m.in. na kuchni, dorastaniu dziewczynek do zamążpójścia, ich strojach i posagach. Sudha Koul zwraca uwagę na dość wysoką rolę kobiet w tradycji Kaszmiru, hinduizmu. Nawiązuje do autorytetu Indiry Gandhi i innych kobiet, które miały swój udział w rządzeniu Indiami. Swoje znaczenie ma też tytuł książki. Bogini z tygrysem to Bogini Matka - jedno z najważniejszych bóstw towarzyszących Kaszmirczykom. Symbolizuje niepokonaną siłę i energię. Mimo wszystko Sudha Koul wierzy w jej moc, w powtarzane z pokolenia na pokolenie legendy o odradzaniu się Kaszmiru, który w swej historii doświadczył wielu nieszczęść, jednak zawsze wracał do dawnej świetności.