Sonet dla Pani

Szum ciszy dookoła ciemnością promieniuje
I tyka czas złowieszczy i kieł swój na mnie szczerzy —
Ja kroczę w pustą przestrzeń i nikt ze mną nie bierzy,
A ludzi ogrom wokół przed siebie się wpatruje!

Nikną gdzieś w dali twarze i głos się załamuje —
Te tłumy nieobecne gdzieś są tu, czas uwierzyć,
Lecz krąg ich nieprzyjazny w spokoju pragnie przeżyć,
A ja dla nich niebyły — nikt mną się nie zajmuje!

I czuję, widzę, słyszę, że Bogini zstąpiła
I napełnia się dusza niewygasłym weselem!
O jakaż gwiazda skrzy się? O jakaż gwiazda miła?

To Pani ma wędruje ciarkami po mym ciele,
Wzywa banitę-uśmiech, i krzyknę... Mnie zbudziła...
Nim zdążyłem Jej wyznać — Kocham Cię, mój Aniele!